ΕΚΔΗΛΩΣΙΣ  ΚΥΡΙΑΚΗΣ  ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ -

ΕΙΚΟΣΤΗ  ΤΡΙΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ  ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ  ΣΧΟΛΗΣ

Μέ  τήν  βοήθεια  τοῦ  Θεοῦ  πραγματοποιήθηκε  ἡ  εἰκοστή  τρίτη  συνάντησις  τῆς  Ὀρθοδόξου  Κατηχητικῆς  Σχολῆς. Ἡ  συνάντησις  συνδιάσθηκε  μέ  τήν  ἑσπερινή  ἑορταστική  ἐκδήλωση  τῆς  Ἱερᾶς  Μητροπόλεως  Μεσογαίας  καί  Λαυρεωτικῆς, ἡ  ὁποία  πραγματοποιήται  κατ' ἔτος  τήν  Κυριακή  τῆς  Σταυροπροσκυνήσεως  στόν  Ἱερό  Ἐπισκοπικό  Ναό  ἁγ. Αἰκατερίνης  Στρογγύλης  Κορωπίου.  Σύμφωνα  μέ  τό  πρόγραμμα  ἀρχικά  ἐψάλλη  ὁ  Κατανυκτικός  Ἑσπερινός, χοροστατοῦντος  τοῦ  Σεβ. Μητροπολίτου  κ. Κηρύκου, συμπαραστατουμένου  ἀπό  τόν  πολιό  Πρωθιερέα  π. Θωμᾶ  Κοντογιάννη  καί  τόν  Ἱερομόναχο  π. Παντελεήμονα  Βίλιτιτς, συνευχομένων  τῶν  Ὁσιωτάτων  Μοναχῶν π. Βαρνάβα, π. Ἀβραμίου  καί  π. Κυρίλλου  καί  δεκάδων  Ὀρθοδόξων.

Μετά  τόν  Ἑσπερινό  λιτανεύθηκε  ἀπό  τόν  ναό  μέχρι  τόν  ὑπερμεγέθη  Σταυρό, ὕψους  18  μέτρων  (ὁ  ὑψώθηκε  μετά  τά  κρούσματα  Σατανολατρείας  καί  ἀνθρωποθυσιῶν  στήν  εὑρύτερη  περιοχή  τῶν  Μεσογείων), ἀπότμημα  τοῦ  Τιμίου  Ξύλου, προελεύσεως  Ρωσικῆς  Ἐκκλησίας  τῶν  Κατακομβῶν, τοῦ  μακαριστοῦ  Ὁμολογητοῦ  Ἀρχιεπισκόπου  Γκλαζώφ  Πέτρου  Λαντίγκιν (+ 1957)  καί  ἐψάλλησαν  οἱ  Χαιρετισμοί  τοῦ  Τιμίου  Σταυροῦ. Στή  συνέχεια  ὁ  Καθηγητής  κ. Ἀντ. Μάρκου  ἀνέπτυξε  τό  θέμα, "Ἡ  Ἁγιότητα  ὡς  μετοχή  στόν  Σταυρό  τοῦ  Χριστοῦ".  Μετά  τό  πέρας  τῆς  ἐκδηλώσεως, προσφέρθηκαν  ἀφεψήματα  καί  νηστήσιμα  γλυκίσματα  στό  φιλόξενο  Ἀρχονταρίκι  τοῦ  Ναοῦ. Κατωτέρω  δημοσιεύεται  τό  κείμενο  τῆς  ὁμιλίας  τοῦ  κ. Ἀντ. Μάρκου. (Τό  κείμενο  καταχωρεῖται  σέ  μονοτονικό  σύστημα  γιά  λόγους  τεχνικούς).

Η  ΑΓΙΟΤΗΤΑ  ΩΣ  ΜΕΤΟΧΗ  ΣΤΟΝ  ΣΤΑΥΡΟ  ΤΟΥ  ΧΡΙΣΤΟΥ

          Στα πλαίσια της  τιμής  πρός  τόν  Τίμιο  Σταυρό  του  Κυρίου,  τόν  Οποίο  η  τοπική  μας  Εκκλησία, η  Ιερά  Μητρόπολις  Μεσογαίας  και  Λαυρεωτικής, τιμά  τόσο  κατά  τήν  εορτή  της  Υψώσεως, όσο  και  κατά  την  Κυριακή  της  Σταυροπροσκυνήσεως, έχουν αναπτυχθεί από αυτό το βήμα διάφορα θέματα, σχετικά με το Μυστήριο του Σταυρού, τόσο από τον Σεβ. Μητροπολίτη μας, όσο και από τον ομιλούντα και άλλους ομιλητές.

          Σήμερα, με την ευχή σας Σεβασμιώτατε  και τις προσευχές σας σεβαστοί Πατέρες και αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, θα προσπαθήσω να παρουσιάσω το θέμα "Η Αγιότητα  ως μετοχή στόν Σταυρό του Χριστού".

          Ο  Κύριός  μας  σε  κάποιο σημείο της διδασκαλίας Του λέγει: "Ος ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου, ουκ έστι μου άξιος" (Ματθ. 10). Και "όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν  και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μου" (Ματθ. 8, 34).

          Ποιός όμως είναι ο σταυρός κάθε πιστού, τον  οποίο καλεί ο Χριστός να σηκώσει και να Τον ακολουθήσει; Μήπως είναι ο μικρός Σταυρός που κρεμά η Εκκλησία  στο  στήθος των νεοφωτίστων; Ή μήπως ο Σταυρός που η Ίδια η Εκκλησία τοποθετεί στούς τάφους των κεκοιμημένων μελών Της; Στην πρώτη περίπτωση, τι γνωρίζει ένα άωρο βρέφος περί Πίστεως και Σταυρού; Και στη δεύτερη, ασφαλώς είναι πολύ αργά; Ποιό σταυρό, λοιπόν, εννοεί ο Κύριος;

          "Σταυρόν - γράφει  ο Θεοφάνης  Κεραμεύς - λέγει των της σαρκός  θελημάτων την εκούσιον νέκρωσιν και τον υπέρ Αυτού θάνατον" (Ομιλία ΜΑ' στην Κυριακή των Αγίων Πάντων, P.G. 132, 796 Α).

Σταυρικό  το  πολίτευμα  της  Εκκλησίας

          Η ζωή κάθε ανθρώπου  μοιάζει με ταξείδι, με χιλιάδες οδούς και μονοπάτια, που καλούμαστε να περπατήσουμε κάνοντας χρήση του πιό σπουδαίου δώρου που μας χάρισε ο Δημιουργός, της ελευθερίας. Στο ταξείδι αυτό καθ' ένας ελεύθερα κάνει μικρές ή μεγάλες στάσεις, γιά να διδαχθεί, να γνωρίσει, να πράξει. Και τελικά με μόνη περιουσία τις αναμνήσεις και εμπειρία φτάνει στόν προορισμό του πού - αλοίμονο - είναι ο τάφος για το σώμα και η αιωνιότητα γιά την ψυχή.

            Ο εν Χριστώ ελεύθερος άνθρωπος έχει ένα και μοναδικό και συγκεκριμένο σκοπό στην παρούσα ζωή. Την ένταξή του στο Σώμα του Χριστού, "ο έστιν η Εκκλησία" κατά τον Απόστολο Παύλο (Κολ. 1, 24). Αυτό πραγματοποιείται εμπειρικά μέσα από την μετοχή του πιστού στο πάθος  καί  την δόξα του Χριστού. Χωρίς τον Σταυρό δεν υπάρχει Ανάσταση. Χωρίς την μετοχή στο Σταυρό Του, δεν υπάρχει μετοχή στην Ανάστασή Του (πρβλ. Α' Πέτρου 1,11). Αυτός που μετέχει στο Σταυρό και το Πάθος του Χριστού, μετέχει και στην Ανάστασή Του, γι' αυτό και ο Απόστολος Παύλος διακηρύσσει: "Εμοί γαρ το ζην Χριστός και το αποθανείν κέρδος" (Φιλ. 1,21).

          Η μετοχή στο Σταυρό του Χριστού, είναι το κριτήριο της γνησιότητας των μαθητών Του. "Το ποτήριο ο εγώ πίνω, πίεσθε" (Μάρκ. 10, 39), δήλωσε ο Κύριος, τονίζοντας την αναγκαιότητα αυτής της εμπειρίας, σαν προϋπόθεση σωτηρίας. Γι' αυτό, όπως γράφει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, "η οδός του Θεού σταυρός καθημερινός έστιν. Ουδείς γαρ εν τω ουρανώ ανήλθε μετά ανέσεως" ("Ασκητικά", 1977, σελ. 17).

            Το Μυστήριο του Σταυρού συνάπτεται με το Μυστήριο της Εκκλησίας. Ήδη από το εισαγωγικό Μυστήριο του Βαπτίσματος, ο πιστός μετέχει του θανάτου του Χριστού (Ρωμ. 6,3). Η κολυμβήθρα είναι τάφος στον οποίο συντελείται η νέκρωση του "παλαιού ανθρώπου" (Ρωμ. 6,6). Γι' αυτό και στην πρωτοχριστιανική Εκκλησία, η κτιστή κολυμβήθρα είχε σχήμα Σταυρού.

          Η συσταύρωση, λοιπόν, του Χριστιανού με τον Χριστό και ο "θάνατός" του γιά την αμαρτία (πρβλ. Ρωμ. 8, 10 και Γαλ. 6, 14), είναι κεντρικό αίτημα της εν Χριστώ ζωής, γι' αυτό  και  ο  Απόστολος Παύλος διακηρύσσει, "νεκρώσατε ουν τα μέλη υμών τα επί της γης" (Κολ. 3, 5).

Οι Άγιοι μιμηταί του Πάθους του Χριστού

          Η εμπειρία της Εκκλησίας διδάσκει, ότι μόνον οι Άγιοι υπήρξαν και είναι σε κάθε  εποχή γνήσιοι  μαθητές του Κυρίου, ως μιμητές του Πάθους και του Σταυρού Του. Όπως γράφει σχετικά ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, "αναρίθμηται ψυχαί ηκολούθησαν εις τα θριαμβευτικά ίχνη των παραδειγμάτων του Κυρίου" ("Γυμνάσματα  Πνευματικά", 1971, σελ. 208).

          Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει σχετικά: "Πάντα υπέρ του Λόγου δεχώμεθα, πάθεσι το Πάθος μιμώμεθα, αίματι το αίμα σεμνύνωμεν, επί τον Σταυρόν ανιώμεν πρόθυμοι. Γλυκείς οι ήλοι και ει λίαν οδυνηροί. Το γαρ μετά Χριστόν πάσχειν και υπέρ Χριστού, την μετ' άλλων τρυφάν αιρετώτερον" ("Λόγος εις το Πάσχα", P.G. 36, 656).

          Κλασσική παραμένει η διατύπωση του αγίου Γρηγορίου Νύσσης: "Έλαμψεν ο μάρτυς της αληθείας και συνέλαμψαν οι μαρτυρες της μεγάλης  οικονομίας. Ηκολούθησαν οι μαθηταί τω Διδασκάλω τοις Κυριακοίς ίχνεσιν οδεύοντες, μετά Χριστόν οι χριστοφόροι" (PG 46, 721 Α).

          Στο Δοξαστικό της Λιτής της Ακολουθίας των Αγίων Πάντων, η Εκκλησία ψάλλει: "Πάντες οι Άγιοι των του Χριστού παθημάτων κοινωνοί γεγόνασιν".

Άγιοι σήμερα;

          Εφ' όσον, λοιπόν, η Αγιότητα είναι ο προσωπικός Σταυρός κάθε πιστού, τον οποίο ο Ίδιος ο Κύριος καλεί να σηκώσει  και  να Τον  ακολουθήσει, τίθεται το κεφαλαιώδες ερώτημα: "Σ' αυτή την πορεία μου πρός την αγιότητα, υπάρχουν σύγχρονοι Άγιοι γιά να με βοηθήσουν, με την ευχή τους και το παράδειγμά τους;"

          "Σύγχρονος Άγιος". Ας δούμε τον Άγιο και την Αγιότητα κάτω από το φως της εποχής μας. Οι ίδιες οι λέξεις παραπέμπουν σε καταστάσεις ξένες προς την εποχή μας και τον "πολιτισμό" μας.

·        Ποιός γονέας φιλοδοξεί να κάνει το παιδί του Άγιο;

·        Ποιό σχολείο και ποιό εκπαιδευτικό πρόγραμμα καλλιεργεί την αγιότητα ή την προβάλλει σαν όραμα και πρότυπο;

          Εφ' όσον το κυριώτερο πρόβλημα της κοινωνίας μας είναι η ανεργία, ο "επιτυχημένος" άνθρωπος της εποχής μας είναι  αυτός  που βγάζει πολλά χρήματα, που έχει ανέσεις  και κοινωνική προβολή.

·        Αυτό θέλουν οι γονείς γιά τα παιδιά τους.

·        Σ' αυτό αποβλέπει το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

·        Αυτό καλλιεργούν  τα  ΜΜΕ.

·        Αυτό ονειρεύεται η πλειοψηφία των νέων μας.

          Και  εφ' όσον είμεθα  πολίτες  της  Ευρωπαϊκής Ένωσης, ας  δανεισθούμε μία διατύπωση του μεγάλου Σέρβου Θεολόγου του 20ου αι. π. Ιουστίνου Πόποβιτς: "Το πρότυπον του Ευρωπαίου ανθρώπου είναι σκέτος ο άνθρωπος, ενώ του Χριστιανού ο Θεάνθρωπος". Αυτό μας μεταφέρει στην εποχή που οι Χριστιανοί ζούσαν με τους Αγίους, τους οποίους είχαν σαν μέτρο πολιτισμού. "Η Ευρώπη - έγραψε ο π. Ιουστίνος - μετράει την παραγωγή  επιστημόνων, η Εκκλησία την "παραγωγή" - ανάδειξη  Αγίων". Τώρα την θέση  των  Αγίων  πήραν:

          Οι πολιτικοί, οι οποίοι σαν σύγχρονοι Ναβουχοδονόσορες υψώνουν τις "εικόνες" τους  και  καλούν  τους  λαούς  να τους  προσκυνήσουν, με το σκεπτικό "εγώ είμαι ο σωτήρας σας, εγώ με το πρόγραμμά μου θα λύσω όλα σας τα προβλήματα".

          Ας θυμηθούμε τον Λένιν που ταριχευμένος στο μαυσωλείο του, στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, "ατένιζε" ευχαριστημένος τα εκατομμύρια  των  πιστών  του να περνούν και να τον προσκυνούν, μέχρι που η κατάρρευση του καθεστώτος του έστειλε τον ίδιο στο νεκροταφείο και τα χιλιάδες αγάλματά του για ανακύκλωση.

          Ας θυμηθούμε  τον κομμουνιστή Δικτάτορα της Ρουμανίας Τσαουσέσκου, πού ξεκίνησε  να φτιάξει τα Ανάκτορα του Νέρωνα στο Βουκουρέστι και  τελικά εκτελέστηκε  με  συνοπτικές  διαδικασίες, μπροστά στίς τηλεοπτικές κάμερες.

          Ας θυμηθούμε τον "Πλανητάρχη" Κλίντον και το παράδειγμα χρηστών ηθών που έδωσε στον Αμερικανικό λαό μοιχεύοντας με την γραμματέα του.  

          Την θέση  των Αγίων πήραν οι ποδοσφαιριστές. Όχι οι αθλητές, διότι σε όλες τις εποχές όλοι οι λαοί τιμούσαν τους αθλητές και ο Απόστολος Παύλος δανείσθηκε  από τον κοσμικό αθλητισμό εικόνες για να περιγράψει την πνευματική «εν Χριστώ» άθληση (όπως τον αθλητή, το στέφανο, το στάδιο). Τώρα, τι είδους αθλητισμός είναι το ποδόσφαιρο, ώστε να αξίζουν την ιδιάζουσα θέση που έχουν καταλάβει στην σύγχρονη ζωή όσοι εμπλέκονται σ’ αυτόν, ας αφήσουμε να μας πούν διαπρεπείς κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι.

          Την θέση των Αγίων πήραν οι διάφοροι «στάρ», μάλιστα υπάρχουν και σχολές που μπορούν να κάνουν ένα κοινό θνητό «αστέρι», να του δώσουν, δηλαδή, την δυνατότητα να λατρεύεται από τις μάζες και να τους «τα παίρνει χοντρά», όπως συνήθως λέγεται. Και οι Άγιοι; Τι απέγιναν οι Άγιοι; Περιορίσθηκαν στο περιθώριο της ζωής αφού λ.χ.:

·        Ο «κολοβωμένος» Παναγιώτης – Τάκης, δεν παραπέμπει στην Παναγία μας ή στον Νεομάρτυρα Παναγιώτη από την Καισάρεια, αλλά  παραπέμπει στο πουθενά και το τίποτα.

·        Οι σύγχρονοι «Χριστιανοί» εορτάζουν τα γεννέθλιά τους που υποδηλώνουν κοσμικό φρόνημα  και  όχι την ονομαστική τους εορτή, που παραπέμπει στον προστάτη Άγιο, φύλακα της ζωής και ήρωα της Πίστεως.

          Αν μου επιτρέπεται να επιμείνω λίγο σ’ αυτό, γεννέθλια εορτάζουν οι λαοί της Δύσεως (Ευρωπαϊκής και Αμερικανικής), ακριβώς διότι δεν βίωσαν ποτέ το Μυστήριο της Εκκλησίας και οι Άγιοι της Εκκλησίας δεν έχουν θέση και ρόλο στη ζωή τους.

          Ακόμη, αν μας ρωτήσει κάποιος «τι είναι Άγιος» (αφού αναζητούμε έναν Άγιο για οδηγητικό πρότυπο στη ζωή μας), θα δώσουμε μάλλον μία λανθασμένη απάντηση. Θα πούμε, «Άγιος είναι αυτός που τηρεί τον Νόμο του Θεού, που δεν κάνει αμαρτίες, ο δίκαιος». Και ίσως προχωρήσουμε λίγο ακόμη και πούμε «αυτός που έχει υπερφυσικές εμπειρίες, που κάνει υπερφυσικές πράξεις, δηλαδή θαύματα».

          Αυτή είναι η κοινή αντίληψη για την Αγιότητα, η οποία όμως αν τεθεί κάτω από το φως της Ορθοδόξου Θεολογίας, αποδεικνύεται λανθασμένη.

          1. Αν Αγιότητα είναι απλά η τήρηση των εντολών του Θεού, τότε γιατί κατακρίθηκε ο Φαρισαίος και ο νεανίας του Ευαγγελίου «απήλθε λυπούμενος»; Άρα, ο τηρητής μόνο των εντολών του Θεού, δεν μπορεί να ονομασθεί Άγιος.

          2. Ο Απόστολος Παύλος συχνά απευθύνει τις Επιστολές του στους «αγίους», δηλαδή στους πιστούς των τοπικών Εκκλησιών. Στην συνέχεια όμως των Επιστολών του κατονομάζει μύρια όσα ηθικά ελαττώματα των Χριστιανών αυτών, τους οποίους και ελέγχει δριμύτατα. Λ.χ. στους Γαλάτες γράφει: «Ει γαρ αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε, βλέπετε μη υπ’ αλλήλων αναλωθήτε». Άρα, ούτε ο απλός πιστός, το απλό μέλος της Εκκλησίας, μπορεί να ονομασθεί Άγιος.

          3. Ας έλθουμε στα θαύματα. Οι Άγιοι δεν είναι μάντεις και φακίρηδες για να κάνουν «θαύματα». Υπάρχουν Άγιοι που δεν θαυματούργησαν ποτέ και βεβαίως η Εκκλησία δεν ονόμασε ποτέ τους θαυματοποιούς Αγίους. Γιατί; Διότι τα περισσότερα «θαύματα» τα κάνουν τα πονηρά πνεύματα και τα όργανά τους, για να πλανήσουν τους ανθρώπους.  Πως άλλωστε εξηγείται η απάντηση του Χριστού σε κάποιους θαυματοποιους που θα του πουν στη Δευτέρα Παρουσία, «Κύριε, ου τω σω ονόματι προεφητεύσαμεν; και τω σω ονόματι δαιμόνια εξεβάλομεν και τω σω ονόματι δυνάμεις πολλάς εποιήσαμεν; Και τότε ομολογήσω αυτοίς – λέγει ο Κύριος – ότι ουδέποτε έγνων υμάς, αποχωρείτε απ’ εμού πάντες οι εργαζόμενοι την ανομίαν» (Ματθ. 7, 22).

          Ο  Πατριάρχης  Ιεροσολύμων  Νεκτάριος  κατά  τόν  16^ο  αι. δίδει  έναν  θεολογικώτατο  ορισμό  της  αγιότητος  και  του  θαύματος. «Τρία  θεωροῦνται – λέγει -  τά  μαρτυροῦντα  τήν ἀληθῆ  ἐν  ἀνθρώποις  ἁγιότητα. Πρῶτον  Ὀρθοδοξία  ἄμωμος, εἶτα  ἀρετῶν  κατόρθωσις  ἁπασῶν - ἐν  αἷς  ἕπεται  ἡ  περί  τήν  Πίστιν  μέχρις  αἵματος  ἀντικατάστασις -  καί  ἡ  παρά  Θεοῦ,  τέλος,  ἐπίδειξις  σημείων  ὑπερφυῶν  καί  θαυμάτων. Τό  πρῶτον  ἐστι  καί  εἰς  σωτηρίαν  ἀναγκαιότατον. Τό  δεύτερον  εἰς  ἁγιωσύνης  χαρακτῆρα. Ἀλλά  καί  τό  τρίτον  ἀναγκαιότατον  καὐτό  εἰς  ἀπόδειξιν». («Πρός  τάς  προσκομισθείσας  θέσεις  παρά  τῶν  ἐν Ἱεροσολύμοις  φρατόρων, διά  Πέτρου  τοῦ  αὐτῶν  μαϊστορος, Περί  τῆς  ἀρχῆς  τοῦ  Πάπα  ἀντίρρησις», Ἰάσιο  1682, σελ. 201. Πρβλ. Εὐγενίου  Βουλγάρεως, «Πρός  Πέτρον Κλαίρκιον - Περί  τῶν  μετά  τό  σχίσμα  Ἁγίων  τῆς  Ὀρθοδόξου  Ἀνατολικῆς  Ἐκκλησίας  καί  τῶν  γονομένων  ἐν  αὐτῆ  θαυμάτων», 1844, σελ. 6).

          Τά  γνήσια  καί  αληθινά καί  από  Θεού θαύματα -  δηλαδή – είναι  αποδείξεις  της  γνήσιας  και  αληθινής  και  από  Θεού  αγιότητος. Όπως  λέγει  χαρακτηριστικά  ο  Πατριάρχης  ΚΠόλεως  άγ. Φιλόθεος  ο  Κόκκινος  γιά  τον  διδάσκαλό  του  άγ. Γρηγόριο  τον  Παλαμά, τά  θαύματά  του τά  "τόσον  μεγάλα  καί  πυκνά  (τά  ὁποῖα)  ἡ  Θεία  Χάρις  ὑπέρ  φύσιν  ἐνεργεῖ",  δέν γίνονται  "ὡς  νομίζει", "διά  κέρδος  καί  αὔξησιν  ἐκείνου  (τοῦ  ἁγ. Παλαμᾶ  δηλαδή), ἀλλά  τό  περισσότερον  διά  νά  δείξη  καί  νά  βεβαιώση  (ὁ  Θεός)  τόν  ὀρθόν  λόγον  τῆς  εὐσεβείας, ὅπου  ἐπολεμήθη  μέν  καί  ἀκόμα  σήμερον  παρά  ποτέ  πολεμεῖται, ἀπό  τάς  κακάς  καί  πολυκεφάλους  ταύτας  αἱρέσεις».

          Τα  αληθινά  θαύματα, δηλαδή, είναι  απολύτως  συνδεδεμένα  μέ  την  αληθινή  αγιότητα  και  η  αληθινή  αγιότητα  με  την  αληθινή  Πίστη  καί  Ομολογία. Αν  διαταραχθεί  αυτή  η  σειρά  των  πραγμάτων, αν  αφαιρεθεί, δηλαδή, η αληθινή  Πίστη, η  Ορθοδοξία, τότε  έχουμε  ψευδή  θαύματα, θαύματα  όχι  από  Θεού.

          Ο  γνωστός  Πανεπιστημιακός  Καθηγητής  Πρωτ. Γ. Μεταλληνός  γράφει  σχετικά: «Ἁγιοπατερική, συνεχής  καί  ἀμετάβλητη  συνείδηση  εἶναι, ὅτι  ἡ  ἁγιότητα  ἀναγνωρίζεται  μέ  βάση  τήν  φανέρωσή  της  ἀπό  τόν  ἴδιο  τόν  Θεό, μέσῳ  τῆς  διενεργείας  αὐθεντικῶν  θαυμάτων. Αὐτό  τό  κριτήριο  εἶναι  ἐκκλησιαστικό, τό  ἀσφαλέστερο  καί ἐπικρατέστερο  στό  χῶρο  τῆς  Ὀρθόδοξης  Ἁγιολογίας» (Πρωτ. Γ. Μεταλληνοῦ, «Ἁγιότης Μαρτυρουμένη», Λευκωσία  1989, σελ. 4). 

          Ὁ  ἅγ. Νικόδημος  ὁ  Ἁγιορείτης  σχετικά  μέ  τήν  σχέση  θαυμάτων  καί  ἁγιότητος  σημειώνει: «Εἶναι  γνώμη  τῶν  διδασκάλων  τῆς  Ἐκκλησίας  μας, ὅτι  τῶν  μέν  Ὁσίων  τά  Λείψανα  δέν προσκυνοῦνται  ὡς  ἅγια, ἄν  ὁ  Θεός  δέν  ἀποδείξη  δι’ αὐτῶν  θαύματα  ἤ  τό  ὀλιγώτερον  τά  τιμήση  διά  τῆς  εὐωδίας, μέ  τό  νά  μήν  εἶναι  ἀποδεδειγμένα  εἰς  τούς  ἀνθρώ-πους  ἡ  ἐν  κρυπτῶ  πίστις  καί  ἀγάπη  αὐτῶν  πρός  τόν  Θεόν. Τῶν  δέν  Μαρτύρων  τά  Λείψανα  προσκυνοῦνται  ὡς  ἅγια  καί  χωρίς  θαυμάτων  καί  εὐωδίας, μέ  τό  νά  γίνεται  φανερά  εἰς  ὅλους  διά  τῆς  ἐμπράκτου  ἀποδείξεως  τοῦ  μαρτυρίου, ἡ  εἰς  Θεόν  τελεία  πίστις  καί  τελεία  ἀγάπη  αὐτῶν. Τῶν  ὁποίων  τούτων  προηγουμένως  καί  φανερῶς  εὑρισκομένων  εἰς  τούς  Μάρτυρας, ὡς  παρακολουθήματα  εἶναι  πλέον  τά  θαύματα  καί  σχεδόν  λογίζονται, ὅσον  εἰς  ἀπόδειξιν, περιττά» («Νέον  Μαρτυρολόγιον», σημ. σελ. 24).

          Όμως  η  τέλεση  θαυμάτων  και  από  αιρετικούς  είναι  ένα  γεγονός  που  δεν  μπορούμε  να  το  αμφισβητήσουμε, γι’  αυτό  ας  δούμε  τι  διδάσκει  η  Εκκλησία  μας  σχετικά.

          Ὁ  ἅγ. Ἀναστάσιος  ὁ  Σιναϊτης γράφει: "Οὐκοῦν  ὁπόταν  ἴδης  καί  δι' αἱρετικῶν  καί  δι' ἀπίστων  τί  σημεῖον  κατά  τι  κρῖμα  Θεοῦ  γενόμενον, μή  θαμβηθῆς  ἤ  σαλευθῆς  τῆς  Ὀρθοδόξου  Πίστεως. Πολλάκις  γάρ  καί  ἡ  πίστις  τοῦ  προσερχομένου  ἐστιν  ἡ  τό  σημεῖον  ποιήσασα  καί  ούχ  ἡ  ἀξία  τοῦ  ποιήσαντος.  Ἔγνωμεν  γάρ  καί  Ἐπίσκοπον  αἱρετικόν  ἐν  Κυζίκῳ  τῇ  πόλει, τῶν  λεγομένων Μακεδονιανῶν  τῶν  Πνευματομάχων, ὅτι  δένδρον  ἐλαίας  ἐκ  τοῦ  τόπου  ἐν ὦ   ἵστατο  εἰς  ἕτερον  τόπον  σχήματι  εὐχῆς  μετήνεγκεν, ὡς  σκοτίζον  τήν  θυρίδα  τοῦ  ματαίου  εὐκτηρίου  αὐτοῦ".

            Ὁ  ἴδιος  αἱρετικός  Ἐπίσκοπος,  συνεχίζει  ὁ  ἅγ. Ἀναστάσιος, ἔκανε  προσευχή  πάνω  σέ  νεκρό  καί  "παρεσκεύασε  τόν  νεκρόν  δῆθεν  λαλῆσαι  καί  εἰπεῖν  πόσον  ἦν  τό  ὀφειλόμενον  χρέος  τῷ  ἐπιδανειστῇ  αὐτοῦ".  Καί  ὅταν  ἀπεβίωσε  ὁ  Ἐπίσκοπος  αὐτός, "ἐν  τῷ  μνήματι  αὐτοῦ  διάφοροι  φαντασίαι  καί  σημεῖα  ἐπετελέσθησαν... Αἱρετικός  δέ  ποιῶν  σημεῖα  ἤ  προφητεύων, δήλος  ἐστίν  ὅτι  ὑπό  δαιμόνων  ἐμπαίζεται, καίτοι  νομίζει  ἐκ  Θεοῦ  ἐνεργεῖσθαι  αὐτῷ  τά  τοιαῦτα". ("Ὁδηγός  Ἀναστασίου  Σιναϊτου", σελ. 74  καί  76).

            Στο έργο του αγίου Γρηγορίου της Τουρώνης (538 - 594), «Vita Patrum» (Βίοι Πατέρων), διαβάζουμε στο βίο του αγ. Φριάρδου του Έγκλειστου: «Και καθώς θαρραλέα επέμεναν στην προσευχή, ο πειραστής (διάβολος) εμφανίστηκε τη νύχτα στο Διάκονο Σεκουνδέλλο, παίρνοντας τη μορφή του Κυρίου και λέγοντάς του: «Είμαι ο Χριστός στον οποίο προσεύχεσαι κάθε μέρα. Είσαι ήδη άγιος και τ’ όνομά σου είναι γραμμένο στο Βιβλίο της Ζωής. Γι’ αυτό πήγαινε έξω απ’ το νησί και κάνε θεραπείες ανάμεσα στους ανθρώπους». Ο Σεκουνδέλλος, ξεγελασμένος απ’ αυτή την πλάνη, έφυγε απ’ το νησί κι έτσι ακόμα μόλις έβαζε το χέρι του πάνω στους αρρώστους στ’ όνομα του Ιησού Χριστού, αυτοί θεραπεύονταν».

          "Τοῦτο  τῆς  τοῦ  διαβόλου  μεθοδείας - διδάσκει  σχετικῶς ὁ  Ἱερός  Χρυσόστομος - τῇ  ἀληθείᾳ  ἀεί  παρησάγειν  τήν  πλάνην, πολλά  ἐπιχρωνύντα  αὐτή  τά  ὁμοιώματα, ὥστε  εὐκόλως  κλέψας  τούς  εὐεξαπατήτους" ("Ὁμιλία  ΜΣΤ'  εἰς τό  κατά  Ματθαῖον  Εὐαγγέλιον").

            Αν  αποκλήσουμε,  με  έρευνα  και  μελέτη,  την  πλάνη  και  την  ενέργεια  του  διαβόλου, αν  πρόκειται, δηλαδή, γιά  ένα  πραγματικό  σημείο -  θαύμα, το  οποίο  όμως  επιτελέσθηκε  εκτός  της  Εκκλησίας  καί  της  Πίστεως  και  της  Ομολογίας, τότε   ἀσφαλῶς  ἰσχύει  τό  περιεχόμενο  στίς  Ἀποστολικές  Διαταγές: "Εὐδοκεῖ  ὁ  Θεός  ἐπιτελεῖσθαι  δυνάμεις  ὡς  σοφός  οἰκονόμος, οὐ  τῇ  τῶν  ἀνθρώπων  ἰσχύϊ, ἀλλά  τῇ  Ἑαυτοῦ  βουλήσει" ("Ἀποστολικαί  Διαταγαί", βιβλίο Η', σελ. 140). 

            Μέχρι τώρα δεν δόθηκε απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχουν Άγιοι στην εποχή μας και ποιος τελικά είναι Άγιος. Όμως πρέπει να δοθεί μία απάντηση και την απάντηση την δίνει η ίδια η Εκκλησία σε κάθε Θεία Λειτουργία. Όταν ο Λειτουργός μετά τον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, υψώνει το Σώμα του Χριστού και εκφωνεί, «τά Άγια τοις Αγίοις», η Εκκλησία απαντά και ομολογεί, «εις Αγιος, εις Κύριος Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός». Δηλαδή, ένας μόνον είναι Άγιος, ο Χριστός, και εμείς οι αμαρτωλοί καλούμεθα να κοινωνήσουμε της αγιότητάς Του, «εις δόξαν Θεού Πατρός».    Αυτό σε καμμία περίπτωση δεν σημαίνει προσεύλευση στην Θεία Κοινωνία των Αχράντων Μυστηρίων, χωρίς την απαραίτητη σωματική και πνευματική προετοιμασία. Σημαίνει, ότι όσο και αν προετοιμασθούμε, δεν γινόμεθα Άγιοι πρίν κοινωνήσουμε – μετάσχουμε της αγιότητος του Χριστού. Η Αγιότητα δεν προηγείται, αλλά  έπεται της Θείας Κοινωνίας. Αν είμαστε Άγιοι πριν κοινωνήσουμε, τότε προς τι η κοινωνία – μετοχή στην ευχαριστακή τράπεζα του Χριστού;

            Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η οσία Μαρία η Αιγυπτία. 46 χρόνια στην έρημο ασκήθηκε σκληρά για να καθαρθεί από τα πάθη της, προετοιμαζόμενη για την μία και μοναδική στιγμή της ζωής της, την Θεία Κοινωνία των Αχράντων του Χριστού Μυστηρίων. Και μόνον αφού κοινώνησε,  τελείωσε την ζωή της έχοντας αγιασθεί.

Συμπεράσματα

         «Εις Άγιος, εις Κύριος Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός».

·        Άγιος γίνεται κανείς μόνο μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας, μετέχοντας στη Πίστη, τηνΟμολολογία  και  την μυστηριακή Της ζωή και κυρίως στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, προετοιμαζόμενος κατάλληλα, όπως η Εκκλησία διατάσσει και προβλέπει, με την άσκηση των αρετών, κάτω από την πνευματική καθοδήγηση και την ποιμαντική ευθύνη εμπείρου Πνευματικού Πατρός.

·        Ο προσωπικός αγώνας της Αγιότητας για κάθε πιστό, περιλαμβάνει κόπο και αγώνα. Για άλλους  Αγίους ήταν εμβάσανος και αιματηρός. Για άλλους ήταν οι ασκητικοί ιδρώτες και το μαρτύριο της συνειδήσεως. Για άλλους η διακονία  του  Σώματος της Εκκλησίας  από ιεραρχική θέση. Για άλλους η διακονία του ανθρωπίνου πόνου μέσα στην κοινωνία. Κανείς, πάντως, δεν ανήλθε  στον ουρανό «μετ’ ανέσεως», όπως διδάσκει ο Αββάς Ισαάκ.

          Και  εμείς οι σημερινοί πιστοί, οι απλοί, οι αγράμματοι ή ολιγογράμματοι, οι χωρίς παραδείγματα, πως θα βαδίσουμε τον δρόμο της Αγιότητος; Πως θα σηκώσουμε τον προσωπικό μας σταυρό χωρίς Κυρηναίο;  

            Ας στραφούμε, λοιπόν στους Αγίους μας, ας μελετήσουμε τη ζωή τους, ας πάρουμε  από εκεί  οδηγητικό παράδειγμα σωτηρίας και ας ζητήσουμε με την προσευχή μας την πρεσβείας τους προς τον Άγιο Θεό.  Εἶναι  χαρακτηριστικά  ὅσα  γράφει  γιά  τούς  Ἁγίους  ὁ  ἅγ. Συμεών  ὁ  Νέος  Θεολόγος  (τό  κείμενο  σέ  μετάφραση):

          "Ἡ  Ἁγία  Τριάδα, περνώντας  ἀπ' ὅλους  τούς  ἀνθρώπους, ἀπό  τόν  πρῶτο  μέχρι  τόν  τελευταῖο, ἀπό  τό  κεφάλι  μέχρι  τά  πόδια, τούς  ἑνώνει... Οἱ  Ἅγιοι  σέ  κάθε  γενιά, ἑνωμένοι  μέ  αὐτούς  πού  προηγήθηκαν  καί  πλήρεις  φωτός  σάν  αὐτούς, γίνονται χρυσή  ἁλυσίδα, στήν  ὁποία  κάθε  Ἅγιος  εἶναι  ἕνας  κρίκος  πού  συνδέεται  μέ  τόν  ἑπόμενο  μέ  τήν  πίστη, τά  ἔργα  καί  τήν  ἀγάπη.  Ἔτσι  μέσα  στήν  πραγματικότητα  τοῦ  Ἑνός  Θεοῦ, σχηματίζουν  μία  μοναδική  ἁλυσίδα  πού  δέν  μπορεῖ  εὔκολα  νά  σπάσει" (Κεφάλαια  Θεολογικά ΙΙΙ, 2 - 4).

          Σημαντικά  είναι  επίσης  και  όσα  γράφει  ο  Σέρβος  αρχιμ. π. Ιουστίνος  Πόποβιτς, ο  μεγαλύτερος  θεολόγος  του  20^ου αι. «Τι  είναι  οι  Χριστιανοί; Οι  Χριστιανοί  είναι Χριστοφόροι  και  επομένως  φορείς  και  κάτοχοι  της  αιωνίου  ζωής. Τούτο  δε  κατά  τό  μέτρον  της  πίστεώς  των. Οι  Άγιοι  είναι  οι  περισσότερον  τέλειοι  Χριστιανοί, διότι  έχουν  αγιασθή  είς  τον  μέγιστον, κατά  τό  δυνατόν, βαθμόν  διά  της  ασκήσεως  της  πίστεως  εις  τον  Αναστάντα  καί  αιωνίως  ζώντα  Κύριον  Ιησούν. Πράγματι, αυτοί  είναι  οι  μοναδικοί  και  αληθινοί  αθάνατοι  μέσα  εις  το  ανθρώπινον  γένος, διότι  με  όλον  το  είναι  των  ζουν  εν  τω  Αναστάντι  και  διά  τον  Αναστάντα  Χριστόν  και  ουδείς  θάνατος  έχει  εξουσίαν  επάνω  των. Η  ζωή  των  είναι  ολόκληρος  εκ  του  Χριστού  και  δι’  αυτό  όλη  είναι  Χριστο-ζωή. Η  αίσθησίς  των  είναι  Χριστο-αίσθησις. Ό,τι  είναι  ιδικόν  των  είναι  πρώτα  του  Χριστού  και  κατόπιν  ιδικόν  των. Αν  είναι  η  ψυχή, αυτή  είναι  πρώτα  του  Χριστού  και  κατόπιν  ιδική  των. Αν  είναι  η  ζωή, είναι  πρώτα  του  Χριστού  και  μετα  ιδική  των. Εις  αυτούς  δεν  είναι  αυτοί, αλλά  τά  πάντα  και  εν  πάσι  Χριστός  Κύριος». (Πρβλ. Κολ. 3,11. Γαλ. 2,20. Αγ. Συμεών  του  Νέου  Θεολόγου, «Χριστός  τά  πάντα  αντί  πάντων  γενήσεται» {Κατήχησις 2}. Αγ. Γρηγορίου  του  Παλαμά, «Δι’  αυτής  γαρ  της  εν  χάριτι  ενώσεως, όλος  μεν  όλοις  τοις  αξίοις  ο  Θεός  περιχωρεί, όλω  δε  όλοι  περιχωρούσιν  ολικώς  οι  Άγιοι  τω  Θεώ, όλον  αντιλαβόντες  εαυτών  ο  Θεός» {Υπέρ  των  ιερώς  ησυχαζόντων», 3,1,27}).

            «Δι’  αυτό  και  οι «Βίοι  των  Αγίων» -  συνεχίζει  ο  π. Ιουστίνος – δεν  είναι  άλλο, παρά  η  ζωή  του  Σωτήρος  Χριστού, η  επαναλαμβανομένη  εις  κάθε  Άγιον, ολίγον  ή  πολύ, κατά  τούτον ή  εκείνον  τον  τρόπον. Ή  ακριβέστερον, είναι  η  ζωή  του  Χριστού  παρατεινομένη  διά  των  Αγίων. Η  ζωή  του  σαρκωθέντος  Θεού  Λόγου, του  θεανθρώπου  Ιησού, ο  Οποίος  δι’  αυτό  και  έγινε  άνθρωπος, δια  να  μας  δώση  και  μεταδώση  ως  άνθρωπος  την  θείαν  ζωήν  Του. Διά  να  αγιάση  και  απαθανατίση  και  αιωνιοποιήση  με  την  ζωήν  Του  ως  Θεός, την  ιδικήν  μας  ανθρώπινην  ζωήν  επί  της  γης. «Ὅ  τε  ἁγιάζων  καί  οἱ  ἁγιαζόμενοι  ἐξ  ἑνός  πάντες» (Ἑβρ. 2, 11).

          «Κάθε  Χριστιανός – συνεχίζει  ο  π. Ιουστίνος – είναι  σύσσωμος  του  Χριστού» (Ἐφ. 3,6)  και  δι’ αυτό  είναι  Χριστιανός, διότι  ζη  την  θεανθρωπίνην  ζωήν  αυτού  του  σώματος  του  Χριστού, ως  οργανικόν  κύτταρόν  Του…Ο  Χριστιανός  είναι  άνθρωπος, ο  οποίος  ζη  δια  του  Χριστού  και  εν  τω  Χριστώ. Δια  τούτο  και  αι  θείαι  εντολαί     λέγουν: «Περιπατείτε  αξίως  του  Κυρίου» (Κολ. 1,10)… «Αξίως  του  Ευαγγελίου  του  Χριστού  πολιτεύεσθε» (Φιλ. 1,27).  «Κατά  τόν  καλέσαντα  υμάς Άγιον  και  αυτοί  άγιοι  εν  πάση  αναστροφή  γενήθητε (Α’ Πέτρου 1, 25)  καί  «Άγιοι  γίνεσθε, ότι  εγώ  Άγιος  ειμί» (Α’ Πέτρου  1,16)…Οι  Χριστιανοί  είναι  κατά  την  κλήσιν  των  Άγιοι» (αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, «Άνθρωπος  καί  Θεάνθρωπος», σελ. 82 – 83).

            Αυτό  τον  σκοπό, της  στροφής – δηλαδή - πρός  τους  Αγίους  μας, υπηρετεί  και  η  Ορθόδοξος  Κατηχητική  Σχολή  της  Μητροπόλεώς  μας, η οποία  άρχισε  την  λειτουργία  της  τον  περασμένο  Σεπτέμβριο  και  με  την  βοήθεια  του  Θεού  συνεχίζει  απρόσκοπτα τις  συναντήσεις  της  μέχρι  σήμερα. Μάλιστα  η  σημερινή  εκδήλωσις  είναι  η  23η συνάντησις  της  Σχολής, εφ' όσον  ανάμεσά  σας  υπάρχουν  και  πολλοί  συμμετέχοντες  των  συναντήσεων, οι  οποίες -  όπως  είναι  γνωστό -  πραγματοποιούνται  στο  Ιερό  Ησυχαστήριο  Παναγίας  Παραμυθίας  Αχαρνών...

 

ΕΙΚΟΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ

Πραγματοποιήθηκε τό ἑσπέρας τῆς Κυριακῆς Β' Νηστειῶν (7η/20η Μαρτίου 2011), ἡ 22α συνάντησις τῆς Ὀρθοδόξου Κατηχητικῆς Σχολῆς. Προηγήθηκε ὁ Κατανυκτικός Ἑσπερινός στό Παρεκκλήσιο τῆς Παναγίας Παραμυθίας, τοῦ ὁμωνύμου Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Ἀχαρνῶν, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου κ. Κηρύκου. Ἡ συνάντησις πραγματοποιήθηκε στό φιλόξενο Ἀρχονταρίκι τοῦ Ἡσυχαστηρίου, τό ὁποῖο ὅμως ἀποδείχθηκε ἀνεπαρκές νά ὑποδεχθεῖ τούς πιστούς πού προσῆλθαν γιά νά παρακολουθήσουν τήν ὁμιλία καί τήν προβολή διαφανειῶν γιά τόν μεγάλο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, ἅγ. Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ. Τό θέμα τῆς συναντήσεως, τό ὁποῖο παρουσίασε ὁ Καθηγητής Ἀντ. Μάρκου, ἦταν "Ἡ Θαυματολογία τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ κατά τόν ἅγ. Φιλόθεο τόν Κόκκινο". Στή συνέχεια παρατίθεται τό κείμενο τῆς ὁμιλίας.

…Ὅπως χαρακτηριστικά σημειώνει ὁ Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός, Ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, «ἡ μνήμη τοῦ ἁγ. γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ συμπίπτει μέ τήν 14η Νοεμβρίου. Ἡ Σύνοδος ὅμως τοῦ 1368, ἡ ὁποία διακήρυξε εἰς τόν κόσμο τήν ἁγιότητα τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ - λόγῳ τῶν θαυμάτων τά ὁποῖα ἐποίει καί ὄχι λόγῳ τῆς παιδείας του, οὔτε λόγῳ τῶν συγγραμμάτων του, πού εἶναι τό ὑψηλότερο στήν ἐποχή του ἐπίτευγμα, ἀλλά καί στήν κορυφή συγχρόνως τῆς Ἁγιοπατερικῆς θεολογικῆς παραδόσεως – μετέφερε τήν μνήμη τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ εἰς τήν Β’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν.
Εἶναι μία πρᾶξις συμβολική καί ἀποφασιστική, διότι ἡ σημερινή ἡμέρα τιμᾶται ἀπό τούς Ὀρθοδόξους ὅλου τοῦ κόσμου ὡς ἐπέκταση καί προέκταση τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἶναι συνέχεια τῆς νίκης τῆς Ἐκκλησίας ὡς σώματος Χριστοῦ καί ἐν Χριστῶ κοινωνίας ἐναντίον τῆς πλάνης. Δέν εἶναι νίκη προσώπων ἐναντίον ἄλλων προσώπων, δέν εἶναι νίκη παρατάξεων ἐναντίον ἄλλης παρατάξεως ἤ ἄλλων παρατάξεων, ἀλλά εἶναι ἡ νίκη τῆς Πίστεως. Ὁ θρίαμβος τῆς Πίστεως ὡς τρόπου σκέψεως, ὡς τρόπου ζωῆς καί ἐμπειρίας Ἁγιοπνευματικῆς, πού μπορεῖ νά ὁδηγήσει τόν ἄνθρωπο στή θέωση. Εἶναι νίκη, δηλαδή, τῆς σωτηρίας, τήν ὁποία εἰσήγαγε στήν Ἱστορία ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἄσαρκος εἰς τήν Παλαιά Διαθήκη καί ἔνσαρκος εἰς τήν Καινή Διαθήκη».

Μέρος Πρῶτο
Σύντομος Βίος τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ
Ὁ Ἱερός Παλαμᾶς γεννήθηκε στήν ΚΠολη τό 1296, ἀπό γονεῖς εὐγενεῖς· ὁ πατέρας του Κωνσταντῖνος ἦταν Συγκλητικός τοῦ Αὐτοκράτορα Ἀνδρονίκου Β' Παλαιολόγου (1282 - 1328), ἀλλά "πρωτίστως καί προηγουμένως" ἕνας ἐργάτης τῆς καρδιακῆς προσευχῆς μέσα στόν κόσμο. Ὁ Γρηγόριος ἦταν μόλις ἑπτά ἐτῶν ὅταν κοιμήθηκε ὁ πατέρας του καί τήν ἀνατροφή καί παιδεία του ἀνέλαβε ὁ ἴδιος ὁ Αὐτοκράτορας. Παρακολούθησε ἀνώτερες σπουδές Γραμματικῆς, Ρητορικῆς, Φυσικῆς καί Λογικῆς (μέ εἰδίκευση στόν Ἀριστοτέλη), ἀλλά ἀντί νά ἀκολουθήσει τό πολιτικό στάδιο καί νά διαπρέψει στόν στίβο τῶν κρατικῶν ὑποθέσεων, μόνασε σέ ἡλικία 20 ἐτῶν, μέ ὅλη του τήν οἰκογένεια.
Τήν Ἄνοιξη τοῦ 1317 ἔφθασε στό Ἅγιο Ὄρος καί ὑποτάχθηκε στόν ἀσκητή Νικόδημο, ἀπό τόν ὁποῖο διδάχθηκε τήν νοερή προσευχή. Ἀσκούμενος δέχθηκε τό δῶρο τῆς θεολογίας καί ἀξιώθηκε Ἁγιοπνευματικῶν καταστάσεων. Γιά ἕνα διάστημα ἡγουμένευσε στήν Μονή Ἐσφιγμένου.
Ἀναδείχθηκε Πρόμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅταν ὁ αἱρετικός Βαρλαάμ ὁ Καλαβρός, μέ τήν πολεμική του κατά τοῦ Ἡσυχασμοῦ, προσπάθησε νά νοθεύσει τήν Πίστη μέ Παπικές δοξασίες. Γιά τίς Ὀρθόδοξες θέσεις του διώχθηκε ἀπό ἀθεολόγιτους Πατριάρχες καί Ἐπισκόπους, "καταδικάσθηκε" ἀπό "Σύνοδο" καί φυλακίσθηκε (γιά τόν διώκτη του Πατριάρχη Ἰωλάννη ΙΔ' Καλέκα, 1334 - 1347, γράφει: "Πᾶς ὁ περί τοῦ δόγματος λόγος, σκήψίς ἐστιν, ἐξευρημένη πρός ἐπίκρυψιν τοῦ μισεῖν τούς τήν εἰρήνην ποθοῦντας"· Ἐπιστολή πρός Φιλόθεο, φ. 172 β). Ὅταν ἀναγνωρίσθηκε ἡ ὀρθοδοξία τῶν θέσεών του, ἀποκαταστάθηκε καί χειροτονήθηκε Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Κατέλειπε σημαντικό θεολο-γικό συγγραφικό ἔργο, τό ὁποῖο τόν κατατάσει στήν χορεία τῶν Μεγάλων τῆς Ἐκκλησίας Ἱεραρχῶν καί Θεολόγων.
Κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 1359, ἀφοῦ ἀξιώθηκε ἐμφανίσεως τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος τόν κάλεσε "πρός αὐτόν, ὡς ὁμότροπον καί ἀγαπητόν καί συγκάτοικον". Ἡ ἁγιότητά του διακηρύχθηκε Συνοδικά ἐπί πατριαρχείας τοῦ μαθητή του ἁγ. Φιλοθέου τοῦ Κόκκινου (1354 - 55, 1364 - 1376), ἑννέα μόλις χρόνια μετά τήν ὁσιακή του κοίμηση. Τά Λείψανά του φυλάσσονται στόν πρός τιμή του Μητροπολιτικό Ναό τῆς Θεσσαλονίκης.

Μέρος Δεύτερο
Θαύματα τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ
Ὁ ἅγ. Φιλόθεος μνημονεύει 16 θαύματα τοῦ Ἱεροῦ Γρηγορίου· ἐπειδή ὅλα ἀναφέρονται στό διάστημα ἀμέσως μετά τήν κοίμησή του, μᾶλλον πρόκειται γιά τά θαύματα τά ὁποῖα περιλαμβάνονταν στήν "ἀκριβῆ περί τοῦ Ἁγίου Ἔκθεσιν", τήν ὁποία εἶχε ζητήσει ὁ ἅγ. Κάλλιστος Πατριάρχης ΚΠόλεως (1355 - 1363). Ἡ ἔκθεση συντάχθηκε στήν Θεσσαλονίκη, μετά ἀπό κοινή σύσκεψη ἐκκλησιαστικῶν καί πολιτειακῶν παραγόντων, στήν ὁποία προήδρευσε ἡ Βασιλομήτωρ Ἄννα.

Πάρεδρος μιᾶς οὐρανίας Συνόδου!
"Ἕνα θαῦμα τοῦ Μεγάλου τούτου θέλω διηγηθῶ - γράφει ὁ ἅγ. Φιλόθεος - διά νά τό βάλω ὡσάν μίαν χρυσῆν κορωνίδα". Ἕνας ἀπό τούς μοναχούς τῆς Μεγίστης Λαύρας, ἔγκλειστος σέ ὅλη του τήν ζωή, "ἔξω ἀπό ἕνα ἤ δύο, εἰς ὅλους τούς ἄλλους πάντοτε σχεδόν ὤντας ἀθεώρητος", ζητοῦσε στήν προσευχή του νά τοῦ ἀποκαλύψει ὁ Θεός "περί τοῦ θείου Γρηγορίου, εἰς ποίαν κατάστασιν εὑρίσκεται ἐν οὐρανοῖς καί μέ ποίους ἀπό τούς θεράποντάς Του τόν ἐσυναρίθμησεν". Φάνηκε τότε στόν μοναχό, ὅτι βρέθηκε στήν Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Σοφίας ΚΠόλεως (ἐνῶ δέν εἶχε πάει ποτέ στήν Βασιλεύουσσα, οὔτε εἶχε ἐπισκεφθεῖ τόν Ναό), κατά τήν διάρκεια συγκλήσεως "Συνόδου Ἁγίων Πατέρων· καί οἱ Πατέρες ἦσαν ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Οὐρανοφάντωρ Βασίλειος, ὁ Θεολόγος Γρηγόριος, Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ Νύσσης Γρηγόριος, ὁ Ἀλεξανδρείας Κύριλλος καί ἀντάμα μέ αὐτούς καί ὅλη ἡ λοιπή τῶν Θεολόγων ἁγία πληθύς".
Στόν ἔγκλειστο μοναχό φάνηκε, ὅτι παρακολουθοῦσε τίς συζητήσεις. Ἄκουσε τότε τούς παρισταμένους Πατέρες νά λέγουν, ὅτι δέν μποροῦν νά βγάλουν ἀπόφασι, "ἄν δέν εἶναι παρών εἰς τήν Σύνοδον καί τήν ἀπόφασιν αὐτῆς καί Γρηγόριος ὁ τῆς Θεσσαλονίκης Πρόεδρος". Ἔστειλαν τότε ἕναν Διάκονο γιά νά τόν καλέσει, ἐκεῖνος ὅμως ἐπιστρέφοντας τούς εἶπε, ὅτι "εἶναι ἀδύνατον νά πλησιάσει τινάς εἰς αὐτόν, διότι στέκει κοντά εἰς τόν Βασιλικόν Θρόνον καί λαλεῖ μόνος μέ μόνον τόν Βασιλέα"! Οἱ Πατέρες τῆς Συνόδου ἔστειλαν τότε τόν Διάκονο γιά δεύτερη φορά καί τοῦ εἶπαν νά περιμένει τό τέλος τῆς συνομιλίας καί μετά νά τοῦ μεταφέρει "τό ἀπό τῆς Συνόδου κάλεσμα".
Ὅταν ὁ μοναχός εἶδε τόν θεῖο Γρηγόριο νά ἔρχεται στήν Σύνοδο, οἱ Πατέρες "ἐπροσηκώθηκαν ὅλοι καί τόν ὑπεδέχθησαν φιλοφρόνως καί μέ χαράν... καί τόν ἐκάθισαν ἀνάμεσα εἰς τούς κορυφαίους καί ἱσοτίμους Ἁγίους Τρεῖς Ἱεράρχας καί Θεολόγους, μεταξύ δηλαδή Βασιλείου καί Γρηγορίου καί Χρυσοστόμου, ὡς ἰσότιμον μέ αὐτούς"!
Τό θαῦμα αὐτό ἐπιφραγίζει τήν συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ὁ Ἱερός Γρηγόριος εἶναι ὁ Τέταρτος Ἱεράρχης καί Θεολόγος Της, συνείδηση ἡ ὁποία ἐκφράζεται τόσο στήν ὑμνογραφία ("τῶν Θεολόγων τῶν Τριῶν σύμπουν τε καί συνωδόν", τόν ἀποκαλεῖ ὁ ἅγ. Φιλόθεος στήν Ἀκολουθία του), ὅσο καί στήν ἁγιογραφία (στήν κόγχη τῆς τράπεζας τῆς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας καί στά Βημόθυρα τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς Βλατάδων Θεσσαλονίκης, εἰκονίζεται μαζί μέ τούς ἄλλους Τρεῖς Ἱεράρχες· καί στόν θόλο τοῦ Παρεκκλησίου τῆς ἴδιας Μονῆς Βλατάδων, μαζί μέ τούς ἄλλους Τρεῖς Θεολόγους - Ἰωάννη τόν Εὐαγγελιστή, Γρηγόριο τόν Θεολόγο καί Συμεών τόν Νέο Θεολόγο).

Ἡ θεραπεία τοῦ Θεσσαλονικέως Ἱερομονάχου
Ὁ ἅγ. Φιλόθεος θέτει πρῶτο στά "μετά θάνατον" θαύματα τοῦ Ἱεροῦ Παλαμᾶ, τήν θεραπεία ἑνός Ἱερομονάχου Μονῆς τῆς Θεσσαλονίκης, ὁ ὁποῖος ἔπασχε ἀπό δεινή κεφαλαλγία. Τό πρόβλημα στήν σύγχρονη ἰατρική γλῶσσα ἦταν νευρολογικό ἤ ὀγκολογικό· διότι, ὁ πόνος ἦταν ὀξύς καί ἐνῶ στήν ἀρχή τῆς νόσου (ἡ ὁποία κράτησε ἑπτά χρόνια!), ἐμφανιζόταν 2 ἤ 3 φορές τόν μῆνα, στήν πορεία ἔγινε καθημερινός καί ἔκανε τόν πάσχοντα "νά φαίνεται εἰς τούς ἄλλους ἔξω φρενῶν καί ἀναίσθητος, ἀπό τάς ἀλλοκότους βοάς καί φωνάς".
Ἀπελπισμένος ὁ ἀσθενής ἀπό τήν πορεία τῆς ἀσθενείας του, ἄρχισε νά σκέπτεται τόν θάνατο καί νά προετοιμάζεται "διά τήν ἔξοδον, ὡσάν ὅπου ἦταν ἐπάνω εἰς τήν κεφαλήν του". Ἐπειδή ὅμως εἶχε γνωρίσει τόν ἅγ. Γρηγόριο, "ἐταλάνιζε τόν ἑαυτόν του, διότι δέν ἔλαχε παρών, ὅταν πρός τόν Θεόν ἐξεδήμει ὁ μακάριος". "Διατί βέβαια - ἔλεγε στόν ἑαυτό του - ἄν ἤθελα εὑρεθῶ τότε παρών, νά ἀκούσω τά τελευταῖα του θεῖα λόγια καί νά λάβω τάς ἱεράς του εὐχάς, ἤθελα τάς ἔχω τώρα ἕνα ἱσχυρότατον φυλακτήριον καί ὅπλον σωτηρίας".
Αὐτή ἡ πίστις τοῦ ἀσθενούς Ἱερομονάχου, προκάλεσε τήν ἐπέμβαση τοῦ θαυματουργοῦ χάριτος τοῦ Ἱεροῦ Παλαμᾶ. Βρέθηκε "ἐν ὁράματι" στόν Ναό τοῦ ἁγ. Δημητρίου, σέ ὥρα Θείας Λειτουργίας, μέ ἱερουργό τόν θεῖο Γρηγόριο· γονάτισε λοιπόν καί ζήτησε τήν εὐλογία του· καί ὅταν ὁ Ἅγιος ἄγγιξε μέ τό χέρι του τό μέτωπό του καί τόν σταύρωσε, αἰσθάνθηκε "πῶς ἔρρευσε παραδόξως κάποιον ἔλαιον" καί τοῦ ἔχρισε τό πρόσωπο! Ὅταν ὁ ἀσθενής συνῆλθε ἀπό τό ὅραμα, βρέθηκε θεραπευμένος!

Θεραπείες ὀξέων καταστάσεων καί χρονίων νοσημάτων
Δύο θαύματα τοῦ ἁγ. Γρηγορίου ἀναφέρονται σέ θεραπεία ἀσθενειῶν τοῦ γαστρεντερικοῦ συστήματος.
Στήν πρώτη περίπτωση, "ἄλλος Θεσσαλονικεύς, ἄνθρωπος ὀνομαστός καί εὐγενής τῆς Πόλεως, ἐκυριεύετο ἀπό χρονικόν πάθος τό ὁποῖον ὀνομάζουσιν οἱ ἰατροί κωλικόν, ἐπειδή οἱ φυσικοί πόροι τοῦ ἀνθρώπου ἐφράχθησαν μονομιᾶς καί κατ' οὐδένα τρόπον δέν ἄφηναν τά περιτώματα τῆς κοιλίας νά ἐξέλθουν". Ὅταν κατά τήν ἕκτη ἡμέρα ὁ ἀσθενής ἔφθασε στόν θάνατο, ἄκουσε τούς συγγενεῖς καί τούς φίλους πού ἦσαν κοντά του νά συζητοῦν μεταξύ τους τά θαύματα τοῦ Ἱεροῦ Γρηγορίου καί γεννήθηκε μέσα του ἡ ἐλπίδα τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπό τήν νόσο. Ἄρχισε τότε, "μέ λόγια ἐλεεινά καί δάκρυα νά παρακαλῆ τόν Ἅγιον νά τόν ἐλεήση λέγοντας, "δύνασαι, δοῦλε τοῦ Θεοῦ, ὡς Χριστοῦ μιμητής ἀκριβέστατος, ἄν καί εἰς τόν τάφον σου δέν ἠμπορῶ νά ἔλθω καί ἐγώ καθώς οἱ ἄλλοι - μέ τό νά ἐμποδίζωμαι ἀπό τό πάθος μου καί ἀπό τήν ὥραν, ὅπου εἶναι παράκαιρος - ὅμως δύνασαι, λέγω, νά μέ θεραπεύσης καί νά μέ λυτρώσης ἀπό τήν πικράν τούτην ἀνάγκην καί τόν ἐλπιζόμενον θάνατον".
Προσευχόμενος ἀποκοιμήθηκε ὁ ἀσθενής νά βλέπει "κατ' ὄναρ τόν μέγαν Γρηγόριον, ἐν σχήματι Ἱερομονάχου" νά τόν εὐλογεῖ καί νά θέτει στό λεγόμενο ἱερόν ὀστοῦν ἕνα σταυρό ἀπό κερί. Ἀμέσως αἰσθάνθηκε τόν πόνο τοῦ κωλικοῦ νά ὑποχωρεῖ καί τήν λειτουργία τοῦ συστήματος νά ἀποκαθίσταται.
Στή δεύτερη περίπτωση, "κάποιος ἄνθρωπος ἀπό ἐκείνους ὅπου ὑφαίνουσι τά βασιλικά ἐνδύματα (τά ὁποῖα ἀλουργίδας καί πορφυρᾶς χλαμίδας ὀνομάζουσι), ἔπασχεν ἀπό καιρόν ἀπό ἔμφραξιν τῆς κοιλίας του". Χρησιμοποιῶντας λοιπόν ἕνα φάρμακο τῆς ἐποχῆς, τό ὁποῖο τοῦ ἔδωσε ἕνας τῶν βασιλικῶν ἰατρῶν, ἔφθασε στήν ἀκριβῶς ἀντίθετη κατάσταση τῆς δυσεντερείας. "Χάνοντας, λοιπόν, κάθε ἐλπίδα ἀπό τάς μηχανάς τοῦ ἰατροῦ, καταφεύγει πρός τόν Θεόν καί τόν Ἐκείνου μέγαν θεράποντα, "ἠξεύρω σε - λέγοντας - ἠξεύρω σε, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, καί ζῶντα ἐπάνω εἰς τήν γῆν καί τώρα εἰς τούς οὐρανούς μεταστάντα, ὅτι πολλά καί μεγάλα δύνασαι· λοιπόν γενοῦ καί τήν ὥραν ταύτην εἰς ἐμέ βοηθός καί ἐξάρπασόν με ἀπό τόν ἐπικείμενον τοῦτον θάνατον, μέ τήν κραταιάν μεσιτείαν σου".
Φάνηκε τότε στόν ὕπνο του ὁ διακονητής μοναχός τοῦ ἁγ. Γρηγορίου νά τοῦ λέγει, πῶς πρέπει νά ἐπισκεφθεῖ τήν κατοικία τοῦ Ἀρχιερέως καί νά βάλει πάνω στά νεφρά του τό ὠμοφόριό του, γιά νά θεραπευθεῖ. "Ἐφαίνετο, λοιπόν, τοῦ ἀρρώστου, ἐκεῖ ὅπου ἐκοιμᾶτο, πῶς ἐπῆγεν εἰς τόν οἶκον τοῦ Ἀρχιερέως καί ἐζήτει ἐκεῖνο τό ἱερόν ἄμφιον, καθώς τόν ἐπρόσταξεν ὁ φανείς, ἀλλά δέν ἠμπόρεσε νά εὕρη τό ζητούμενον· ὁ δέ μοναχός ἐφάνη πῶς τόν ἐπῆρεν ἀπό τό χέρι καί τόν ἐπῆγεν, ὄχι εἰς τόν οἶκον τοῦ Ἀρχιερέως, ἀλλά εἰς τόν τάφον τοῦ Ἁγίου".
Ὅταν ξύπνησε ὁ ἀσθενής κατάλαβε τήν σημασία τοῦ "κατ' ὄναρ" μηνύματος, ἐπισκέφθηκε τόν χαριτόβρυτο τάφο τοῦ Ἁγίου (στόν Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας) καί ἀφοῦ ἀκούμπησε τά νεφρά του στήν ἐπιτάφεια πλάκα, θεραπεύθηκε!
Ἄλλα θαύματα τοῦ ἁγ. Γρηγορίου ἀναφέρονται σέ θεραπείες παραλυτικῶν.
Μία περίπτωσις ἀφορᾶ τόν Πρωτοψάλτη τῆς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, "Δομέστιχον ὀνομάζει τοῦτον ἡ συνήθεια, ἄνθρωπον ὀνομαστόν εἰς τά μουσικά καί κατά τήν συχνήν πρᾶξιν καί κατά τήν φυσικήν ἐπιτηδειότητα καί κατά τήν τεχνικήν μέθοδον". Αὐτός λοιπόν ἔμεινε παράλυτος ἀπό ἄγνωστη αἰτία, "ἀλλά μέ τήν ψυχράν δίαιταν καί μέ τάς ἄλλας ἐπιμελείας τῶν ἰατρῶν", περιορίσθηκε ἡ νόσος μόνον στόν ἀντίχειρα, τόν δείκτη καί τόν μέσο δάκτυλο τοῦ δεξιοῦ χεριοῦ. Ὅμως, "ἐλυπεῖτο κατά πολλά ἐκεῖνος, ἐπειδή δέν ἠδύνατο νά μεταχειρίζεται τήν τέχνην του καθώς καί πρότερον, τόσον εἰς τό γράψιμον δηλαδή, ὅσον καί εἰς τόν σχηματισμόν τῆς μουσικῆς χειρονομίας· διά τοῦτο καί ἀπηλπισμένος ἀπό κάθε τέχνην καί χειρουργικήν βοήθειαν καί ἰατρείαν, καταφεύγει ἀμέσως εἰς τήν θείαν βοήθειαν καί ζητεῖ ἐκεῖθεν τήν θεραπείαν του, πρέσβεις ἰσχυρούς πρός Χριστόν καί μεσίτας τούς Ἐκείνου θεράποντας προβαλλόμενος".
Ὁ Ἱερός Γρηγόριος ἔσπευσε τήν ἴδια νύκτα τῆς προσευχῆς, νά βοηθήσει τόν πάσχοντα· διότι τοῦ φάνηκε πῶς βρέθηκε στόν Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας καί "ὁ μέν Ἅγιος τάχα ἐφαίνετο, ὅτι ἔβαλεν τήν χεῖρα του ἐπάνω εἰς τήν κεφαλήν του καί τόν ἐχάϊδευε πατρικῶς καί φιλικῶς καί τοῦ ὡμιλοῦσε γλυκύτατα καί ἀρεστότατα λέγωντας, "γύρισαι εἰς τήν οἰκίαν σου, φίλε Πρωτοψάλτα, καί εἰς τό ἐξῆς ἔχεις νά γένης καλά".
Μετά τήν ἐμφάνιση αὐτή ὁ Πρωτοψάλτης ἔσπευσε στόν τάφο τοῦ Ἁγίου καί θεραπεύθηκε, ἀφοῦ προηγουμένως μετανόησε "ἐξομολογούμενος τήν ἁμαρτίαν του καί τήν προπέτιαν τῆς γλώττης του, ὅπου ἔδειξε κατά τοῦ Ἁγίου· ὅτι, καθώς εἶπεν, εἶχε κινήση προτήτερα τήν γλῶσσαν του εἰς κάποιας φλυαρίας κατ' αὐτοῦ"!
Ἄλλη περίπτωσις ἀφορᾶ τήν θεραπεία ἰατροῦ, ὁ ὁποῖος "ἦτον κατάκοιτος πάμπολυν καιρόν, ἐπειδή ἐβασανίζετο ἀπό πολλά καί διάφορα πάθη· τόσον δέ ἐμακροχρόνησε κατάκοιτος, ὥστε ἔκαμε πληγάς καί εἰς τάς πληγάς του ἐγεννήθησαν πλῆθος σκωλήκων"! Ἡ νόσος αὐτή πρέπει νά ἦταν λοιμική, διότι εἶχε μεταδωθεῖ καί στήν οἰκογένειά του, "ὁ δέ οἶκος τοῦ ἰατροῦ δέν ἦτον ἰατρεῖον, ἀλλά μάλιστα νοσοκομεῖον"!
Ὁ Ἅγιος ἐμφανίσθηκε "κάτ' ὄναρ" στήν πάσχουσα κόρη τοῦ ἰατροῦ καί φάνηκε νά πλένει τά ἄκρα τοῦ πατέρα της μέ νερό τῆς λεκάνης τοῦ Ἁγιασμοῦ, τήν ὁποία ὁ ἴδιος χρησιμοποιοῦσε! Μετά ἀπό τήν ἐμφάνιση αὐτή ὁ ἰατρός ἀρχικά καί ἡ οἰκογένειά του στήν συνέχεια, θεραπεύθηκαν!
Σέ ἄλλη περίπτωση θεραπείας παραλύτου χειρός μιᾶς γυναικός, "εὐγενοῦς καί κοσμίας", ὁ Ἅγιος θεράπευσε προηγουμένως τήν ἀπιστία τῆς ἀσθενοῦς· διότι, "ὄχι μόνον δέν ἤθελε νά δώση καμμίαν πίστιν εἰς τά λεγόμενα, ὄχι μόνον τήν πρέπουσαν ὑπόληψιν δέν εἶχεν ἐξ' ἀρχῆς πρός αὐτόν, ἀλλά καί πολλά κακά καί βλάσφημα λόγια ἔλεγε κατ' αὐτοῦ"!
Στά θαύματα τοῦ ἁγ. Γρηγορίου πού ἀναφέρονται σέ θεραπείες περιλαμβάνονται: Ἡ ἀποκατάσταση τῆς "ξηρᾶς καί ἀγόνου ἀριστερᾶς χειρός κάποιας γυναικός, χήρας, γραίας καί πτωχῆς"· ἡ θεραπεία δύο μοναζουσῶν, τῶν ὁποίων, "ὡς ὀξύς ἰατρός θεραπεύει καί τά δύο πάθη· καί εἰς μέν τήν νέαν χαρίζει τήν εὐηκοϊαν, εἰς δέ τήν γηραιάν τήν ὁρατικήν ἕξιν καί ἐνέργειαν"· ἡ θεραπεία τῆς αἱμοροούσσης Ζωῆς καί τοῦ μοναχοῦ Ἐφραίμ ἀπό τήν Καστοριά (ὁ ὁποῖος εἶχε μολυνθεῖ ἀπό τραυματισμό καί εἶχε πάθει γάγγραινα!)· καί ἡ θεραπεία τοῦ "Τσιμισκῆ τοῦ Βεροιαῖος" καί τῆς οἰκογενείας του (ὁ ὁποῖος ἦταν πρώην μαθητής τοῦ Ἀκινδύνου καί πολέμιος τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἐπανῆλθε στήν εὐσέβεια καί ἔγινε μαθητής τοῦ Ἁγίου).

Ἡ ἀνεύρεση νεροῦ στήν Μονή Ἐσφιγμένου
Ἡ Μονή Ἐσφιγμένου, τῆς ὁποίας χρημάτισε Ἡγούμενος ὁ Ἅγιος, ἐστερεῖτο νεροῦ καί οἱ δυσκολίες τῶν μοναχῶν ἦταν μεγάλες. Αὐτό τό ζωτικό πρόβλημα ἔλυσε "μετά θάνατον" ὁ Ἅγιος μέ τόν ἀκόλουθο τρόπο:
Ἕνας πλούσιος Θεσσαλονικεύς ἑτοιμαζόταν νά ἀποδημήσει στά Ἱεροσόλυμα, ὅπως ἦταν διαδεδομένη συνήθεια στήν ἐποχή του. Σ' αὐτόν λοιπόν ἐμφανίσθηκε "κατ' ὄναρ" ὁ Ἅγιος καί τοῦ εἶπε, ὅτι "καλύτερον θά ἔκαμνες ἄν μετέβαινες εἰς Ἅγιον Ὄρος, εἰς τήν Μονήν Ἐσφιγμένου, καί ἐχρησιμοποιοῦσες τά ἔξοδα ὅπου θά ἔκαμνες διά τό ταξείδιον, διά τήν ἀνεύρεσιν ὕδατος, καθότι ἡ Μονή στερεῖται ποσίμου ὕδατος". Μάλιστα, ἔδωσε ἀκριβεῖς ὁδηγίες στόν ὑποψήφιο δωρητή. "Ὅταν φθάσης εἰς τήν Μονήν, ἀπό τήν κυρίαν εἴσοδον θά βαδίσης ἕως διακόσια βήματα κατ' εὐθείαν, κατόπιν θά στραφῆς ἀνατολικῶς καί θά παρατηρήσης τό μέρος καί ἕως ὅπλου βολήν καί θά εὕρης τό μέρος· νά προσέξης ὅμως νά μήν σκάψης πολύ βαθέως, διότι πιθανόν νά παρουσιασθῆ πολύ ὕδωρ ὡς λίμνης καί ἀντί νά ὠφελήσης θά βλάψης".
Πράγματι ἔγινε ἡ ἐκσκαφή καί βρέθηκε τόσο νερό, ὥστε νά ἔχει αὐτάρκεια πλέον ἡ Μονή· μάλιστα ἡ βρύση μέσα στόν περίβολο, ἀπ' ὅπου ὑδρεύονται οἱ μοναχοί καί οἱ προσκυνητές, ὀνομάζεται μέχρι σήμερα, "τοῦ ἁγ. Γρηγορίου"!

Μέρος Τρίτο
Διατί οἰκονομεῖ ὁ Θεός τά θαύματα τῶν Ἁγίων
Ὁ ἅγ. Φιλόθεος ὁμολογεῖ ἀρχικά, ὅτι τά θαύματα πού ἀναφέρει, εἶναι "ὀλίγα ἀπό τό πλῆθος ὅπου ἔγιναν καί γίνονται καί ἔτι ἔχουσι νά γίνωνται" καί τά ἀναφέρει γιά νά δείξει "τό ὅλον ἀπό τό μέρος".
Τά θαύματα αὐτά, τά "τόσον μεγάλα καί πυκνά (τά ὁποῖα) ἡ Θεία Χάρις ὑπέρ φύσιν ἐνεργεῖ", δέν γίνονται "ὡς νομίζει", "διά κέρδος καί αὔξησιν ἐκείνου (τοῦ ἁγ. Παλαμᾶ δηλαδή), ἀλλά τό περισσότερον
· διά νά δείξη καί νά βεβαιώση (ὁ Θεός) τόν ὀρθόν λόγον τῆς εὐσεβείας, ὅπου ἐπολεμήθη μέν καί ἀκόμα σήμερον παρά ποτέ πολεμεῖται, ἀπό τάς κακάς καί πολυκεφάλους ταύτας αἱρέσεις,
· ἐστηρίχθη δέ (ὁ ὀρθός λόγος) ἀπό ἐκεῖνον (τόν Ἅγιον) καί ἀνεκηρύχθη πολλάκις καί εἰς τούς πλησίον καί εἰς τούς μακράν, καί εἰς τήν ξηράν καί εἰς τήν θάλασσαν, μέ τήν δύναμιν τοῦ ἐν αὐτῷ κατοικοῦντος θείου Πνεύματος, ὅθεν ἀποστολικῶς καί τούτου ὁ φθόγγος ἐξῆλθεν εἰς πᾶσαν τήν γῆν καί εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης τά ρήματα αὐτοῦ".
Τά θαύματα δηλαδή τοῦ ἁγ. Γρηγορίου (ὅπως καί ὅλων τῶν Ἁγίων), οἰκονομοῦνται ἀπό τόν Ἅγιο Θεό, σάν δείγματα καί πιστοποιήσεις τῆς ὀρθῆς Πίστεως καί τῆς καλῆς Ὁμολογίας τῶν συγκεκριμένων Ἱερῶν Προσώπων.
Τά θαύματα τοῦ Ἱεροῦ Γρηγορίου, ἀναγκάζουν τόν "ὑπ' αὐτοῦ θεραπευθέντα" μοναχό Ἐφραίμ νά ἀναφωνίσει: "Πιστεύω εἰς ἐκεῖνα ὅπου ἤκουσα τρανώτατα· τόν ἀνακηρύττω στύλον τῆς Ἐκκλησίας καί Διδάσκαλον τῆς εὐσεβείας καί πάσης ἁγιωσύνης καί ἀρετῆς κατοικητήριον· καί πρός τούτοις τόν ὁμολογῶ σημείων καί θαυμάτων θείων ἐργάτην καί ἀποστολικῆς δυνάμεως καί χάριτος πεπλουτισμένον".
"Ἐκ τούτου - τοῦ θαύματος τοῦ Ἱεροῦ Γρηγορίου - οἱ θεοφιλέστεροι καί πρώτοι τῆς Καστορίας, καί μάλιστα τό ἱερατικόν τάγμα, εἰς ἕν συνελθόντες καί σκεψάμενοι, ζωγραφίζουσιν ἱεράν εἰκόνα τοῦ Γρηγορίου καί πανύγηριν λαμπράν καί πάνδημον συγκροτοῦσιν, ἑορτάζοντες τήν ἡμέραν τῆς αὐτοῦ τελειώσεως· καί μετά ταῦτα καί Ναόν ἱερόν ἐπ' ὀνόματι αὐτοῦ, ὡς λαμπρῷ μαθητῇ τοῦ Χριστοῦ ἀνεγείρουσι, χωρίς νά καρτερέσουν Συνόδους μεγάλας καί κοινάς ψήφους, διά νά τόν ἀνακηρύξουν καί τόν κανονίσουν ὡς Ἄγιον - εἰς τά ὁποῖα ἀκολουθεῖ πολλάκις καί χρονοτριβή καί ἀμέλεια καί ἀργοπορία καί πολλά ἄλλα ἀνθρώπινα ἐμπόδια - ἀλλά καλῶς καί εὐσεβῶς εὐχαριστήθησαν καί ἠρκέσθησαν εἰς μόνην τήν ψῆφον καί ἀνακήρυξιν τοῦ Οὐρανοῦ καί εἰς τήν λαμπράν καί ἀναμφίβολον τῶν πραγμάτων ὄψιν καί πίστιν, ὅπου εἶναι τά θεῖα θαύματα".
Ἀκόμη, "ἐπειδή ἡξεύρει (ὁ Ἅγιος) πῶς ἡ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς ἐξαπλωμένη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι Μία - τήν Ὁποίαν αὐτός ὅλην ἐξίσου ἐδιαφένδευσε καί τήν ψυχήν του, ἔτι ζῶν, κατά μίμησιν τοῦ Χριστοῦ, ὑπέρ Ἐκείνης ἔδωκε - διά τοῦτο καί ἐκεῖ εἰς τούς μακρυνούς τόπους γίνεται ὁμοίως εἰς τούς καλούντας αὐτόν καί σωτήρ καί ρύστης καί ἰατρός ἀνιάτων παθῶν. Καί μάρτυρες ἀληθέστατοι τοῦ λόγου Θετταλοί καί Σέρβοι καί ὅλοι ἐκεῖνοι ὅπου ἐρχόμενοι ἐκεῖθεν ἀπό τά μακρυνά γένη, διηγοῦνται τά τοῦ Μεγάλου θαύματα.
Καί τί χρεία νά λέγω πολλά; Τόσον καλά τόν ἠξεύρουσιν καί τόσον εἶναι πεπιεσμένοι ἀπό τά πράγματα - εἰς τήν μεγάλην παρρησίαν ὅπου ἔχει εἰς τόν Θεόν - ὥστε καί εἰκόνας του ζωγραφίζουσι καί πυκνά πανηγυρίζουσι τήν μνήμην αὐτοῦ (μέ πίστιν μεγάλην καί μέ θερμότατον πόθον τῆς ψυχῆς των) καί ναούς μετά προθυμίας κτίζουσιν εἰς τό ὄνομά του, ὡσάν εἰς ἔνα ἀπό τούς Ἀποστόλους καί τούς Πατέρας· καί ὅλοι μετά πολλοῦ τοῦ θαύματος ἀνακηρύττουσι τόν Μέγαν τοῦτον, ὀνομάζοντές τον καί κήρυκα τῆς εὐσεβείας καί προστάτην τῆς Ἐκκλησίας καί διδάσκαλον καί φύλακα τῶν ὀρθῶν Ταύτης δογμάτων"...

ΓΝΩΜΕΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΩΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ

Πρό διμήνου ὁ Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κήρυκος ἀπηύθυνε στούς συμμετέχοντες στίς συναντήσεις τῆς Ὀρθοδόξου Κατηχητικῆς Σχολῆς τήν ἀκόλουθη ἐπιστολή, μέ σκοπό τήν ἔκφραση γνώμης γιά τήν μέχρι σήμερα λειτουργία της καί τήν ὑποβολή προτάσεων γιά τήν καλύτερη λειτουργία της.

Ἱερά Μητρόπολις Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
(τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος)ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ

Πρός τούς συμμετέχοντες στίς συναντήσεις τῆς Σχολῆς.

Ἀγαπητοί,
Μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ὁλοκληρώθηκε τό Α’ πεντάμηνο λειτουργίας τῆς Σχολῆς μας. Στό ἔντυπο αὐτό θά ἤθελα νά ἐκφράσετε γραπτῶς τίς ἀπόψεις σας, γιά τήν μέχρι σήμερα λειτουργία τῆς Σχολῆς, καθώς καί τίς προτάσεις σας γιά τήν καλύτερη λειτουργία της.

Μέ εὐχές ὁ Διευθυντής
+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ

Στήν συνέχεια σταχυολογοῦμε μερικές ἀπαντήσεις συμμετεχόντων στίς συναντήσεις τῆς Σχολῆς, προσώπων διαφόρων ἡλικιῶν, ἐπαγγελμάτων καί μορφωτικοῦ ἐπιπέδου. Τό μέχρι τώρα γενικό συμπέρασμα εἶναι, ὅτι οἱ συμμετέχοντες ὠφελοῦνται "πολυμερῶς καί πολυτρόπως" καί ἐπιθυμοῦν νά συνεχιστοῦν οἱ συναντήσεις καί νά διευρυνθοῦν μέ τήν ἀνάπτυξη νέων θεμάτων.

"Μοῦ ἀρέσει πού μαθαίνουμε πράγματα πού δέν τά εἴχαμε ξανακούσει. Ὑπάρχει συζήτηση μεταξύ μας, μποροῦμε νά λέμε τήν ἄποψή μας, τό μάθημα δέν εἶναι μονόλογος. Μαθαίνουμε σιγά-σιγά πῶς πρέπει νά εἴμαστε σάν σωστοί Χριστιανοί, εἶναι δύσκολο νά τό καταφέρουμε, ἀλλά μπορεῖ νά γίνει. Διότι μπορεῖ κάποιος νά πηγαίνει πολλά χρόνια στήν ἐκκλησία καί νά μήν γνωρίζει πολλά πράγματα, λ.χ. τί εἶναι ἁμαρτία. Οἱ μισοί ἀπό ἐμᾶς πηγαίνουμε στήν ἐκκλησία ἔτσι ἁπλᾶ, χωρίς νά καταλαβαίνουμε πολλά πράγματα. Θά ἦταν πολύ καλό νά κάνουμε μαθήματα γιά τό θέμα τῆς συμπεριφορᾶς, γιά τό τί συμπεριφορά πρέπει νά ἔχει ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός". (20/2/2011. Μαρία Κ., ἰδιωτική ἐπαγγελματίας, ἐτῶν 47).

"Ὅταν ἦρθα γιά πρώτη φορά στήν Κατηχητική Σχολή, μέ ἀπασχολοῦσαν πολλά ἀναπάντητα ἐρωτήματα. Εἶχα πολλές ἀνησυχίες γιά τό αὔριο καί μεγάλη ἄγνοια γιά πολλά καί σημαντικά πράγματα, τά ὁποῖα πρέπει νά γνωρίζει κάθε καλός Ὀρθόδοξος Χριστιανός. Στή Σχολή βρῆκα ἀπαντήσεις στά ἐρωτήματά μου καί αἰσθάνθηκα ἀνακούφιση γιά τό μέλλον. Μαθαίνω διαρκῶς ὅλο καί περισσότερα πράγματα ἀπό τούς Βίους τῶν Ἁγίων, γιά τό πῶς πρέπει νά σκεπτόμαστε καί νά φερόμαστε σάν Χριστιανοί ἄνθρωποι. Παίρνω πληροφορίες τίς ὁποίες ἄν τίς διάβαζα δέν θά τίς καταλάβαινα, οὔτε θά μποροῦσα νά τίς διδάξω μέ τόσο ὡραῖα καί ἁπλᾶ λόγια στά παιδιά μου. Προσπαθῶ νά γίνω καλύτερος ἄνθρωπος μέσα ἀπό τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων. Σέ κάθε μάθημα βλέπω τά δικά μου λάθη καί ἔχω τύψεις γιά τόν ἑαυτό μου. Τά παιδιά μου ἀκοῦνε καί μαθαίνουν πολλά καί εἶναι πιό ὑπάκουα καί καλά παιδιά. Ὅταν τά ρώτησα, "τί σᾶς ἀρέσει στό μάθημα;" μοῦ ἀπάντησαν: "Ἀκοῦμα καί μαθαίνουμε πράγματα πού δέν γνωρίζουμε καί αὔριο θά μπορέσουμε νά τά μοιραστοῦμε μέ τούς φίλους μας"! Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ πού μᾶς δίνετε τά φῶτα σας, ὁ Θεός νά σᾶς ἔχει πάντα καλά". (21/2/2011. Ὄλγα Δ., μητέρα τριῶν παιδιῶν, ἐτῶν 30).

"Ὁ ἄνθρωπος ζῆ νά μαθαίνει. Ἐμεῖς δέν εἴμαστε μορφωμένοι, τά λόγια πού ἀκοῦμε ἐδῶ εἶναι θεϊκά. Ὁ ἄνθρωπος δέν πρέπει νά ξεχνᾶ τό σπίτι τοῦ Θεοῦ (τήν Ἐκκλησία), ὅταν δέν ξεχνᾶς τόν Θεό καί Αὐτός δέν θά σέ ξεχάσει. Ὁ θεολόγος τά διαβάζει γιά μᾶς καί μᾶς τά λέει, διότι ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά διαβάσουμε καί εἶναι πολύ σημαντικό γιά μᾶς πού δέν ξέρουμε γράμματα. Ἐγώ ἀπό μικρός δέν κρατοῦσα τήν νηστεία, δέν ξέραμε, μᾶς στείλανε ἐξορία καί δέν εἴχαμε ἐκκλησία 8 χρόνια. Ἀργότερα πηγαίναμε στήν ἐκκλησία πού ἦταν στήν πόλη, σηκωνόμουν στίς 5 τό πρωΐ. Εἶναι πολύ σημαντικό γιά μᾶς νά ἀκοῦμε τά λόγια τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ. Καί κάτι πού κατά τήν γνώμη μου πρέπει νά μάθει ὁ κόσμος: Στήν ἐκκλησία δέν καθόμαστε, ὅλοι πρέπει νά εἴμαστε ὄρθιοι, ἐκτός ἀπό τούς ἀρρώστους". (27/2/2011. Γεώργιος Κ. Συνταξιοῦχος, πρόσφυγας ἀπό τήν τ. Σοβιετική Ἕνωση, ἐτῶν 77).

"Ἔρχομαι στή Σχολή γιά νά ἐνημερώνομαι γιά τά θέματα τῆς Πίστεως πού δέν γνωρίζω. Οἱ συναντήσεις ώφελοῦν τήν ψυχή μου καί βοηθοῦν στήν πνευματική μου ἀνάταση". (Σοφία Κ., Οἰκοκυρά, ἐτῶν 59).

"Ἡ παρουσία μου στή Σχολή θεωρῶ, ὅτι εἶναι τροφή τῆς ψυχῆς μου. Στίς συναντήσεις ἐνημερωνόμαστε πάνω στά ζητήματα τῆς Πίστεως καί αὐτό μᾶς βοηθάει νά μένουμε σταθεροί στήν Πίστη μας καί στήν Ὀρθοδοξία. Ἀνυπονομοῦμε γιά κάθε νέα συνάντηση καί θέλουμε νά συνεχιστοῦν". (Σοφία Κ., Οἰκοκυρά, ἐτῶν 62).

"Μέσα στίς συνάξεις πού κάνουμε, βρίσκουμε μία πνευματική ὄαση πού μᾶς χαρίζεται σέ κάθε ὁμιλία... Θέλω νά γίνεται ἐνημέρωση καί γιά θέματα πού ἀφοροῦν τήν Πολιτεία, ὅπως γιά τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη πού προτίθεντε νά μᾶς ἐπιβάλλουν". (Κυριάκος Κ., Οἰκοδόμος, ἐτῶν 55).

"Ἡ Σχολή αὐτή κατά τήν ἄποψή μου ἔπρεπε νά εἶχε γίνει ἀπό καιρό. Διότι εἶναι ἀρκετός χρόνος πού στήν ἐνορία μας δέν γίνεται Κατηχητικό Σχολεῖο. Στά μαθήματα πού κάνουμε μαθαίνουμε πολλά πράγματα πού δέν γνωρίζαμε καί αὐτό μᾶς βοηθάει νά γίνουμε καλύτεροι ἄνθρωποι στήν κοινωνία καί καλύτεροι Χριστιανοί. Οἱ συναντήσεις αὐτές πιστεύω ὅτι εἶναι τροφή γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Ἐλπίζω νά συνεχιστοῦν γιά ἀρκετό καιρό αὐτά τά μαθήματα, διότι πραγματικά μᾶς ὠφελοῦν..." (19/2/2011. Μαρία Δ., Οἰκοκυρά, ἐτῶν 32).

"Τά μαθήματα στή Σχολή εἶναι πολύ χρήσιμα. Μαθαίνουμε πράγματα πολύ σημαντικά γιά κάθε Χριστιανό καί συζητῶντας ἀναπτύσσονται ἀπόψεις πού μᾶς προβληματίζουν. Ἀναμφίβολλα οἱ γνώσεις τῶν... μᾶς βοηθοῦν νά καταλάβουμε θέμετα πού διαφορετικά δέν θά ἀγγίζαμε κἄν. Μέ τήν λειτουργία τῆς Σχολῆς ἀποκτήσαμε νέους φίλους, μέ τούς ὁποίους ἔχουμε κάτι κοινό, τήν Ὀρθοδοξία. Εὔχομαι νά συνεχιστεῖ ἡ λειτουργία της, διότι μᾶς βοηθάει νά γίνουμε καλύτεροι Χριστιανοί". (20/2/2011. Γεώργιος Σ., Μηχανικός Πληροφορικῆς, ἐτῶν 40).

"Τά Θρησκευτικά στό σχολεῖο ἦταν τό ἀγαπημένο μου μάθημα, κάθε ἑβδομάδα περίμενα μέ ἀνυπομονησία νά τό παρακολουθήσω. Τώρα πιά ἔχω τελειώσει τό σχολεῖο, ὅμως ἀπό τότε πού ξεκίνησα νά παρακολουθῶ τό Κυριακάτικο μάθημά μας, τό βρίσκω ἀρκετά ἐνδιαφέρον, περισσότερο καί ἀπό τοῦ σχολείου. Τό μάθημα πού γίνεται κάθε Κυριακή στό ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας Παραμυθίας, τό βλέπω σάν μάθημα ζωῆς. Τό κλῖμα εἶναι τόσο ζεστό, πού δέν θέλεις νά τελειώσει αὐτή ἡ ὥρα. Τά λόγια πού ἀκοῦμε εἶναι τόσο σπουδαῖα καί πολύτιμα, πού πιστεύω θά μέ βοηθήσουν στήν ὑπόλοιπη ζωή μου. Σχετικά με τίς προτάσεις γιά καλύτερη λειτουργία τῆς Σχολῆς θά ἤθελα σέ ἑπόμενα μαθήματα: Νά ἀσχοληθοῦμε μέ τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας (τί συμβαίνει ὅταν παρακολουθοῦμε χωρίς νά καταλαβαίνουμε τά λόγια καί τίς κινήσεις τοῦ Λειτουργοῦ;). Νά ἀναλύσουμε τίς Δέκα Ἐντολές, διότι δέν εἶναι τά πράγματα ὅπως τά ἔχουμε ἀκούσει, δηλάδη μέ τό "οὐ φονεύσεις" νά ἐννοῦμε μόνον τό φόνο ἑνός ἀνθρώπου, ἐνῶ πίσω ἀπό τήν ἐντολή κρύβονται 100 ἄλλες ἁμαρτίες, ὅπως τό νά σκοτώσεις κάποιον πνευματικά. Νά διδαχθοῦμε πῶς πρέπει νά ζῆ ὁ Χριστιανός, μέ τό νέο μοντέλο ζωῆς (life style) πού προβάλλει ἡ καθημερινότητα πηγαίνουμε κατά διαβόλου καί ὄχι πρός τόν Θεό. Νά κάνουμε ἀναλύσεις τοῦ Εὐαγγελίου, διότι κάποιοι νομίζουν ὅτι αὐτά πού λέγονται εἶναι τῶν Ἱερέων, νά μάθουμε τήν διδασκαλία καί τήν ἐρμηνεία τῶν Πατέρων. Νά δώσουμε βάση στή συμπεριφορά μας μέσα στήν ἐκκλησία, στήν ἐνδυμασία μας, στό πῶς μπαίνουμε καί πῶς στεκόμαστε. Καί τέλος, νά διδαχθοῦμε καί γιά τά μετά θάνατον (τί ὑπάρχει, τί ἔχει πεῖ ὁ Χριστός καί οἱ Ἅγιοι, τί λέει τό Εὐαγγέλιο καί τά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας; Τί νάνει τήν ψυχή νά ἠρεμεῖ, ἄν ἠρεμεῖ...(22/2/2011. Μαρία Χ., Σπουδάστρια, ἐτῶν 19).

"Οἱ ὥρες τῆς Κυριακῆς στή Σχολή, γεμίζουν τήν καρδιά καί τήν ψυχή μας μέ ἀγάπη, ὑπομονή, συγχωρητικότητα καί εὐγνωμοσύνη πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους. Μᾶς δίνουν δύναμη νά ἀντιμετωπίσουμε τίς δυσκολίες τῆς καθημερινότητας, μέ περισσότερη ὑπομονή, χωρίς νά γογγύζουμε μέ τό παραμικρό. Σιγά-σιγά ἀποχωριζόμαστε τίς ἀνούσιες ἀσχολίες πού καλλιεργοῦν τήν φιλαυτία, τόν ἐμπαιγμό, τήν κακία, τόν θυμό, τήν φιλαρέσκεια καί τήν φιλοδοξία καί ἀρχίζουμε νά ἐνδιαφερόμεθα περισσότερο γιά τήν καλυτέρευση τοῦ ἑαυτοῦ μας. Μέσα ἀπό τούς βίους τῶν Ἁγίων μας μαθαίνουμε τήν ἀτέλειωτη ἀγάπη καί ὑπομονή πρός τούς συνανθρώπους μας καί τήν ἀληθινή ἀγάπη πρός τόν Δημιουργό μας. Οἱ βίοι τῶν Ἁγίων ἀγγίζουν καί μαλακώνουν ὅλες τίς καρδιές". (26/2/2011. Εὐτυχία Ν., Ἐκπαιδευτικός - Πολιτικός Μηχανικός, 25 ἐτῶν).

 "Ἡ  Σχολή  εἶναι  ἕνα  σχολεῖο  ζωῆς. Ἀκοῦμε  καί  μαθαίνουμε  πολλά  καί  σημαντικά  πράγματα, ἀνοίγει  τό  μυαλό  μας  καί  ἡ  σκέψη  μας. Μαθαίνουμε  μέ  ποιούς  τρόπους  πρέπει  νά  προσευχόμαστε  στό  Θεό, νά  Τόν  παρακαλοῦμε  γιά  τήν  σωτηρία  τῆς  ψυχῆς  μας, ἀλλά  καί  τῶν  συναθρώπων  μας. Νά  μήν  ἐνδιαφερόμεθα  μόνον  γιά  τά  ἐπίγεια  ἀγαθά  καί  γιά  τά  ὑλικά  πράγματα, ἀλλά  νά  ἀγωνιζόμαστε  καί  νά  ἐλπίζουμε  καί  γιά  τά  ἐπουράνια. Καί  σ' αὐτό  θά  μᾶς  βοηθήσει  ἡ  προσευχή, ἡ  νηστεία, οἱ  καλές  πράξεις  καί  ἡ  ἐλεημοσύνη.  Ἐσεῖς  μᾶς  τά  μαθαίνετε  καί  ἐμεῖς  σάν  καλοί  μαθητές  θά  προσπαθήσουμε  νά  γίνουμε  λίγο  καλύτεροι  ἄνθρωποι" (23/3/2011. Παρασκευή Δ. Οἰκοκυρά, 56  ἐτῶν).

"Ὅσες  φορές  μοῦ  δόθηκε  ἡ  εὐκαιρία  νά  παρευρεθῶ  στήν  σύναξη  τῆς  Σχολῆς, γέμισα  μέ  πνευματική  χαρά  καί  δύναμη  γιά  τίς  δυσκολίες  τῆς  ζωῆς  μου. Θά  ἤθελα  νά  ὑπάρχει  ἡ  δυνατότητα  νά  συνεχιστεῖ  ἡ  Σχολή  καί  νά  μπορῶ  νά  παρευρίσκομαι  στήν  σύναξη, νά  ἀποκομίζω  πνευματικά  ὠφέλη" (10/4/2011. Μαγδαληνή  Μ. Οἰκοκυρά,   67  ἐτῶν).

ΕΙΚΟΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ - ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ἡ εἰκοστή πρώτη συνάντησις τῆς Ὀρθοδόξου Κατηχητικῆς Σχολῆς συνδιάσθηκε μέ τόν Πανηγυρικό Ἑσπερινό τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας (28η Φεβρουαρίου/13η Μαρτίου τ.ἔ. 2011) καί τήν ἐκδήλωση πρός τιμήν τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Πίστεως καί τῆς νίκης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κατά τῶν παντοειδῶν αἱρέσεων, ἡ ὁποία συνηθίζεται κατά τήν ἡμέρα αὐτή. Τό πρωΐ τῆς Κυριακῆς τελέσθηκε ἡ Θεία Λειτουργία, ἀναγνώσθηκε τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἔγινε λιτάνευσις τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων σέ ὅλους τούς ναούς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως (ἡ φωτογραφία δεξιά ἀπό τόν Ἱ. Ν. ἁγ. Σπυρίδωνος Καρέας, ὅπου ἱερούργησε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κήρυκος, βοηθούμενος ὑπό τοῦ πολιοῦ Πρωθιερέως π. Θωμᾶ Κοντογιάννη. Δεξιά ἀπό τόν Ἱ. Ν. ἁγ. Δημητρίου Ἀχαρνῶν, ὅπου ἱερούργησε ὁ Ἱερεύς π. Ἀνδρέας Σίντνιεβ).

Ἡ ἑσπερινή πανηγυρική ἐκδήλωσις φιλοξενήθηκε στόν Ἱ. Ν. ἁγ. Δημητρίου. Μετά τόν πανηγυρικό Ἑσπερινό, παρουσίᾳ πυκνοῦ ἀκροατηρίου, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κήρυκος καί ὁ Θεολόγος Καθηγητής κ. Ἐλευθέριος Γκουτζίδης, ἀνέπτυξαν θέματα Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας καί ἐνημέρωσαν τούς παρισταμένους ἐπί συγχρόνων ἐκκλησιαστικῶν προβλημάτων. (Οἱ τρεῖς δημοσιευόμενες φωτογραφίες ἀπό τήν ἑσπερινήν ἐκδήλωσιν).

Στήν συνέχεια δημοσιεύουμε δύο χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα ἀπό κείμενο τοῦ Πρωτ. Γ. Μεταλληνοῦ, Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, σχετικά μέ τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας καί τήν ἀνάγκη τῶν συγχρόνων Ὀρθοδόξων νά εἷναι ἐνημερωμένοι ἐπί τῶν συγχρόνων ὁμολογιακῶν - ἐκκλησιολογικῶν προβλημάτων:

"...Το Συνοδικό είναι η συνέχεια του Συμβόλου της Πίστεως. Άρχισε να συντάσσεται στην Σύνοδο του 843, που έγινε η αναστήλωση των Αγίων Εικόνων και ολοκληρώθηκε τον 14ον αι., στην εποχή του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, περι­λαμβάνοντας και όλες τις μεταγενέστερες, μετά το 843, αιρέσεις. Το Συνοδικό της Ορθοδοξίας είναι προέκταση, επέκταση του Συμβόλου της Πίστεως. Ο μακαρίτης ο Κοραής, ο οποίος θέλησε να διαμορφώσει όλον τον Ελληνικό βίο, έλεγε: «Δέχο­μαι το Σύμβολο της Πίστεως, άρα είμαι Ορθόδοξος»! Αλλά και οι Προτεστάντες και οι Παπικοί, έστω με την μικρή αλλαγή, που έχει μεγάλη σημασία βέβαια, του Filioque, το ίδιο Σύμβο­λο δέχονται. Εκείνο που χαρακτηρίζει την Ορθοδοξία είναι η συνέχεια του Συμβόλου της Πίστεως και σ' αυτήν ανήκει το κείμενο του Συνοδικού της Ορθοδοξίας...

...Θα μου επιτρέψετε, μιλώντας για θεολογικά θέματα να πω ότι είναι υπόθεση όχι επαγγελματιών της Θεολογίας, αλλά είναι υπόθεση όλου του Σώματος, όπως η Πίστις μας τον 19ο αι. ήταν υπόθεση και του αγραμμάτου – σχολικά - Μακρυγιάννη. Χριστιανός Ορθόδοξος, ο οποίος δεν ζητεί να ενημερωθεί και να κατανοήσει τα προβλήματα της Πίστεως, δεν είναι Ορθόδοξος. Γι' αυτό διάφοροι χώροι που παρουσιάζονται ως Ορθόδοξοι από τον 19ο αι. μέχρι σήμερα, ασχολούνται με ηθικολογικά, με ηθικιστικά προβλήματα και νομίζουν ότι η ενασχόληση με τα δογματικά - λόγω των σφαλμάτων του Μακράκη - θα οδηγήσει σε παρεκτροπές. Όχι αδελφοί μου, με ταπείνωση, με φόβο Θεού και με την στήριξη των Γερόντων, των Πνευματικών μας, πρέπει να επιδιώκουμε να κατανοήσουμε τα θεολογικά προ­βλήματα και τη σημασία τους...".

ΕΙΚΟΣΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ - ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ - ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΙΣ

Μέ τήν βοήθεια τοῦ Ἁγίου Θεοῦ πραγματοποιήθηκε τό ἑσπέρας τῆς Κυριακῆς 20ης Φεβρουαρίου/5ης Μαρτίου τ. ἔ. 2011, ἡ 20ή συνάντησις τῆς Ὀρθοδόξου Κατηχητικῆς Σχολῆς. Προηγήθηκε ὁ Ἑσπερινός τῆς Συγχωρήσεως στό Παρεκκλήσιο Παναγίας Παραμυθίας, τοῦ ὁμωνύμου Ἡσυχαστηρίου Ἀχαρνῶν, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου κ. Κηρύκου. Στήν συνέχεια καί παρουσίᾳ πυκνοῦ ἀκροατηρίου ὁ Σεβ/τος ἀνέλυσε τό ὑμνογραφικό "ἐκάθησεν Ἀδάμ ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου". Στήν ἀνάλυσή του ὁ Σεβ/τος ἀναφέρθηκε στήν θέση καί διδασκαλία Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας Πατέρων ἐπί τοῦ θέματος τῆς πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων καί τῶν συνεπειῶν της στήν ἐξέλιξη καί πορεία τοῦ ἀνθρωπίνου Γένους.

Μετά τήν ὁμιλία οἱ συμμετέχοντες παρεκάθησαν σέ συνεστίαση, στό φιλόξενο Ἀρχονταρίκι τοῦ Ἡσυχαστηρίου, ὅπου - κατά τό πρότυπο τῶν πανυχίδων τῶν μονῶν, γεύθηκαν ὑλικῶν, ἀλλά καί πνευματικῶν ἀγαθῶν, "ἐν ὕμνοις καί ὠδαῖς πνευματικαῖς" καί ἀνεχώρησαν "εἰς τά ἴδια" γιά νά ἀγωνισθοῦν "τό κατά δύναμιν ἕκαστος εἰς τό στάδιον τοῦ Ἁγίου Τριημέρου καί τῆς Καθαρᾶς Ἑβδομάδος".